Sentimental Value

Jaja chicas la peli de terror del año… quiero m4t4rme jejeje (es broma pero no me habléis en un rato)

Sentimental Value is a film about cinema and theatre, but it explores them by quietly weaving its way into the story of a family and the cracks of a house steeped in both joyful and sorrowful memories. Family relationships lie at the heart of the film, as the story gradually moves towards a reconciliation with the father, a deeply ambivalent figure in the eyes of his two daughters, whose emotional scars cannot simply be wished away, and towards coming to terms with grief. What I found especially compelling is the film’s suggestion that actors can discover hidden parts of themselves by stepping into the lives of the characters they portray, while also acknowledging that not every role is the right fit. The screenplay, production design, cinematography, performances and score are all beautifully crafted. I particularly loved the beach scene, it instantly brought Joaquín Sorolla’s paintings to mind. Despite its focus on the everyday, the film transforms ordinary life into something quietly nourishing, embracing its chiaroscuro of joy and sorrow.

Poor Gustav. He only knew how to speak through his films, yet no one would read his script:))))

"It's hard to love someone so full of anger, isn't it? You don't want to be alone forever." فيلم رائع وعاطفي , جاني ملل مع اول نص ساعه أداء جميل من الكاست 👏👏 10/7 🐧

Nem todo ressentimento se resolve na base da verbalização e do diálogo, é preciso muitas vezes de uma obrigação de se manter ao lado, apesar deles, se quiser manter sentimentos profundos e uma vida pautada na compreensão verdadeira do outro e de si mesmo. Esse filme é simples e mostra claramente como as marcas pessoais dolorosas são forjadas na nossa alma, mas transparecem em objetos, paredes, lugares e pessoas. Um olhar apurado e silêncios dizem muitas coisas, a vazão da dor por meio de berros, lágrimas e palavrões aliviam, mas não sessam a dor e mágoa, que voltam a crescer até transbordar de novo. Ao se negar lidar com esses sentimentos ruins você não os apaga, só os perde de vista, até tropeçar novamente neles, mas escolher manter aspectos positivos e acalentadores de quem lhe magoou, aceitar que nem todos podem ser perdoado, é ter uma constante lembrança de onde você não quer retornar e sinalizar a quem te feriu onde você não merece mais ser ferido, se isso fizer sentido para essa pessoa, então aí está a resposta de se deve continuar. Isso ligado a qualquer relação tende a ser a fórmula mágica almejada. Fato é que na eminência de se resolver tudo para seguir em frente podemos jogar fora um sentimento que não volta mais. Perder tempo. O tempo é algoz e implacável, mas também acalenta e diz “tá tudo bem não estar tudo bem!”.

Joachim Trier firma un film delicato e profondamente umano, costruito attorno ai sentimenti, alle ferite familiari e a quel dolore silenzioso che si portano dentro molti figli cresciuti sentendosi soli, non visti o non amati abbastanza. La prima parte procede con lentezza e richiede pazienza: i personaggi sembrano muoversi tra silenzi, incomprensioni e distanze emotive che faticano a trovare uno sbocco. Ma è una lentezza necessaria, perché prepara una seconda metà di grande intensità emotiva, nella quale le ferite finalmente emergono e vengono affrontate. Il cuore del film è il rapporto tra le sorelle Nora e Agnes. Straordinaria e toccante la scena in cui si appoggiano l'una all'altra raccontandosi il proprio dolore: un momento semplice, autentico e devastante, che racchiude il senso dell'intera opera. Trier mostra con grande sensibilità come le mancanze affettive dell'infanzia continuino a vivere negli adulti, ma anche come il riconoscimento reciproco possa diventare l'inizio di una guarigione. Interpretazioni magnifiche, scrittura raffinata e una regia che non cerca mai scorciatoie emotive. Sentimental Value non parla soltanto di una famiglia: parla di tutti coloro che hanno passato una vita a cercare l'amore che è mancato e che, forse, trovano finalmente il coraggio di smettere di aspettarlo.

my god I'm DEVASTATED by this movie so good, poetic, realistic and heartbroken

i couldnt afford to cry but cried anyway

a really emotional and profound movie. i enjoyed it :)

Synopsis: Sisters Nora and Agnes reunite with their eccentric father, Gustav, a famous director who disappeared long ago. He offers Nora the lead role in his new film. Review: "Sentimental Value" offers a sensitive look at the complexities of family relationships, especially the dynamic between father and daughters. Stellan Skarsgård's performance is remarkable, bringing to life a character who is both charismatic and frustrating, reflecting well the difficulties faced by those seeking to reconnect after long periods of estrangement. Despite the competent performances, the narrative ends up losing its own pace. The excessively drawn-out development can leave the audience impatient, hindering the absorption of the deeper themes that the film intends to explore. Some scenes seem to drag on excessively, which can cause the story to lose its dramatic force and be less emotionally impactful than expected. Furthermore, the proposal to blend art and life through the figure of Gustav and his film project is interesting, but it's not explored as well as it could be. The idea of ​​bringing personal traumas to the screen is promising, but the execution may leave the feeling that there was more unexplored potential, which is frustrating throughout the film. "Sentimental Value" presents a captivating premise and a talented cast, but the slow pace of the narrative and the development of ideas can unbalance the viewer's experience, making it less impactful than one might wish. For those interested in family dramas and reflections on relationships, it may be a film to consider, even if it doesn't completely meet expectations.

"Why didn't our childhood ruin you?" One of the best cinematic experiences I had. This film was pure art. The kind of film that pierces deep into your heart. A film about dysfunctional family dynamics, grief, memories, generational trauma passing through bloodline & unhealed individuals carrying around emotional weight. The performances were incredibly heartfelt and believable. Every character seemed layered and human, carrying their own pain, regrets, and hopes. I especially appreciated how the film portrayed relationships in such a sensitive way. It showed how love can exist even in broken families and how memories continue to shape people’s lives. The cinematography was amazing. And the score matched so well with the setting of the whole movie. Overall, Sentimental Value is a touching and thoughtful film that stays in the mind even after it ends.

One of the greatest films I watched in my life.

başta bayağı anlamak için düşündüm bu filmi.Anlayamadım önce sonradan anladım ki filmin anlatmak istediği Bizi büyüten, bizi terk eden ya da canımızı yakan ailemizle bağlarımızı koparmak ne kadar mümkündür? evet.tam olarak anlatmak istediği buydu.her insanın hayatının bi evresinde sorguladığı,içinden çıkılmaz bir döngü bu.insan olmanın gizli kurallarından bence.Karakterlerin hepsi geçmişteki yaralarına, eski hatıralarına ve birbirlerine karşı hissettikleri o karmaşık duygulara (yani filmin adı olan o "duygusal değere" / sentimental value'ya) sıkışıp kalmış durumdalar. Birbirlerini ne tamamen sevebiliyorlar ne de tamamen hayatlarından çıkarabiliyorlar.Yani film, bir ailenin bir araya gelme çabasını, birbirlerini iyileştiremeyişlerini ama ne olursa olsun o bağdan kaçamayışlarını anlatıyor.elbette hemen anlamıyorsunuz.kapalı anlatım,mekanın sadeliği ve ruhen hissettirdiği ağırlık hissi de sizinle beraber geliyor.özet geçersem Gustav, annesini oynaması için ısrarla büyük kızı Nora’yı istiyor çünkü Nora da babası gibi melankolik, depresif ve içinde büyük bir öfke barındıran bir oyuncu.Filmde Agnes, Nora'nın geçmişte intihar girişiminde bulunduğunu ama bunu babalarına hiç söylemediklerini hatırlatıyor. Ancak Gustav'ın yazdığı senaryodaki intihar sahnesi, Nora'nın gerçek hayatta kimseye söylemeden denediği o intihar şekliyle birebir aynı!Yani Gustav bunu bilerek yazmadı; babayla kız arasındaki o genetik, gizli depresyon ve "kuşaklar arası travma" o kadar benzer ki, Gustav aslında annesini yazarken farkında olmadan kızı Nora’nın ruhunu ve intihar eğilimini yazmış oldu. Nora filmi bu yüzden babaannesiyle/kendisiyle bağdaştırıyor.en özeli şu bence filmin en güzel sahnesi ve repliği ve anlattığı anlam verdiği his o kadar güzel ki hemen anlatıyorum.Babaları Gustav bencil, alkolik ve sürekli işi için evi terk eden bir adam olduğu için, Agnes ve Nora aslında babasız büyüdü. Ama Agnes, Nora gibi darmadağın olmadı. Neden? Çünkü Nora, ablalık yapıp Agnes'i korudu. Küçükken Agnes'in saçını yıkayan, onunla ilgilenen, babalarının o sorumsuzluğunu ve evin darmadağınıklığını Agnes'e hissettirmeyen kişi Nora'ydı. Agnes orada ablasına teşekkür ediyor: "Sen o sevgiyi bana verdin, beni korudun ama sen kendini koruyamadın, o yüzden bu kadar yaralısın" demek istiyor.Nora en sonunda senaryoyu okuyor. Babasının aslında kendisini ne kadar iyi anladığını, içindeki o karanlığı (intihar sahnesindeki o ortak ruhu) senaryoda görerek fark ediyor.O son sahne: Nora sete çıkıyor, rolünü (yani aslında bir nevi hem babaannesini hem de kendi içindeki o karanlığı) oynuyor. Sahne bitip yönetmen "Kestik!" dediğinde, Nora ve Gustav dakikalara uzanan sessiz bir bakışma yaşıyorlar.Özetle; Birbirlerine sarılıp "Özür dilerim kızım", "Seni affettim baba" demiyorlar. Çünkü Gustav hala bencil bir yönetmen, Nora hala yaralı bir kadın. Ama o sette, sinema aracılığıyla birbirlerinin ruhunu ilk kez gerçekten görüyorlar. Film, bazı ailelerin asla konuşarak iyileşemeyeceğini, sadece yan yana susarak ya da ortak bir acıda buluşarak birbirlerini kabul edebileceğini göstererek bitiyor.O kadar farklıydı ki üstünde düşündüm.ayrıca norveç esintileri çok güzel yakışmış.

Voto 3 su 5 Buon film drammatico... Attori molto bravi ...

Joachim Trier met les mains dans le daddy issues version père cinéaste absent et écrasant et ses deux filles dont l'aînée, Nora, exprime ses sentiments dans les rôles qu'elle interprète au théâtre. C'est moins pétillant, moins abouti, moins enchanteur que Julie en 12 Chapitres, mais ça reste d'une qualité vertigineuse à tous les étages : cadrage, durée et composition des plans, rythme du montage, silences, dialogues, mouvements de caméra, interprétation des comédiens, tout est d'une précision remarquable, d'une élégance rare, d'une subtilité savoureuse, qui rendent cette psychanalyse familiale captivante, touchante, émouvante et très drôle à plein d'endroits, même si elle s'étire un peu trop en longueurs, surtout vers la fin. Y'a des scènes sublimes, comme l'ouverture avec le trac de Nora ou la nuit blanche sur la plage de Deauville. Y'a des idées incroyables comme celle du poêle à travers lequel on capte les voix, ou l'histoire de la maison familiale au fil des époques. Les personnages sont riches, complexes, passionnants. Opposer ce réalisateur aussi vieillissant qu'exigeant, qui offre les DVD de Irréversible et La Pianiste à son petit fils de 9 ans, au mode de production cinématographique d'aujourd'hui avec les plates-formes dans la boucle, c'est aussi malin qu'hilarant. Et Renate Reinsve, par sa seule et magnétique présence, enflamme tout le film et lui apporte la densité et l'humanité nécessaire pour qu'on ne puisse jamais se désintéresser de cette histoire un tout petit peu ouin-ouin, de deux gamines adultes et leur papounet. C'est décidé, je me déclare officiellement fan de Joachim Trier. Y'a quelque chose dans son cinéma qui me parle direct en plein cœur.

(036/2026) This movie is too deep—way too deep. I shouldn’t watch movies like this because they’re not entertaining at all for me. Unfortunately, the Oscar hype did its thing, and sure enough—the movie is massively overhyped. I couldn’t watch it all in one sitting; I had to watch it in installments. I got the film’s sentimental value, but I didn’t get its intellectual value on top of that, paradoxically, the film’s Scandinavian language, instead of helping, just ruins its immersion

one of the most beautiful films i’ve ever seen

Nora je suis de tout cœur avec toi Plein d’émotions, casting 5/5, jeu très juste Relation très conflictuelle avec un père absent ohohhhhhhh serait ce une projection que je vois la

Minha sincera reação

الفلم مره حلو، وصلتني مشاعره بدون اكتئاب ولا شعور اثقل علي بالعكس كان خفيف مره وبنفس الوقت وصل رسالته بعمقها كامل، رتم ممتاااااز ما شيكت على الوقت الا مره وحده وكنا قريبين للنهاية، انصح فيه ٩/١٠