프레데터: 죽음의 땅

Uzun zamandır, insanların tamamen devre dışı kaldığı ve yalnızca Predator’ların kendi evreninde geçen bir film izlemek istiyordum. Predator: Badlands bu isteğimi tamamen olmasa da tatmin edici bir ölçüde karşıladı. Hikaye tarafında çok derin ya da karmaşık bir yapı yok; konu oldukça sade ilerliyor. Ancak buna rağmen görsellik, yeni yaratık tasarımları ve aksiyonun temposu filmi ayakta tutmayı başarıyor. Özellikle Predator kültürüne ve dünyasına dair detaylar görmek keyifliydi. Film aksiyonu diri tutuyor, sıkmıyor ve göze hoş gelen sahneler sunuyor. En büyük hayal kırıklığım filmin tonunda yatıyor. Predator gibi vahşetle özdeşleşmiş bir ırkın bu kadar yumuşatılması, yer yer kahramanlaştırılması ve küçük şakalarla desteklenmesi serinin ruhuna ters geliyor. Daha karanlık, daha acımasız ve kanlı bir anlatım bu evrene çok daha yakışırdı. Badlands kötü bir film değil ama Predator evreninin ne kadar sert olabileceğini de hatırlatmıyor. Sonuç olarak Badlands, klasik Predator formülünden farklı bir anlatım denemesi sunuyor. Herkese hitap etmeyebilir ama evreni genişletme ve farklı bir bakış açısı deneme konusunda cesur bir film.