Mulholland Drive

De film ontstond uit een televisiedliepiloot voor het netwerk ABC, opgenomen en gemonteerd in 1999 als een open mystery; nadat de ABC-directeuren Lynchs montage hadden gezien, annuleerden zij het serieuze project.

David Lynch slaagde erin geldmiddelen van het Franse productiebedrijf StudioCanal te verkrijgen om het pilootmateriaal in een speelfilm om te zetten, waarbij hij een nieuw einde schreef en aanvullende scènes opnam.

De montage en productie van de film werden verzorgd door Mary Sweeney, een vaste medewerkers van Lynch en kortstondig zijn echtgenote.

De film markeert de laatste filmrol van de veteraan van Hollywood Ann Miller, die de huisvrouw Coco speelt.

Het personage van Mr. Roque, een mysterieus figuur dat lijkt de filmstudio's te controleren, wordt gespeeld door de acteur Michael J. Anderson, op wiens armen en benen overdimensionale schuimprotesen werden aangebracht om zijn hoofd onnatuurlijk klein te laten lijken.

De film is vergeleken met Billy Wilders noir-klassieke Sunset Boulevard (1950), een ander verhaal over gebroken dromen in Hollywood; niet toevallig loopt Rita aan het begin van de film 's nachts juist over Sunset Boulevard.

De scène waarin Rita een blonde pruik draagt die identiek is aan Betty's kapselpeinzing is een directe verwijzing naar Ingmar Bergmans Persona (1966), waarbij de twee vrouwen elkaar in de spiegel zien en hun fysieke gelijkenis benadrukken.

De film leverde David Lynch de prijs voor beste regie op het Filmfestival van Cannes op en een Oscarnominatie als beste regisseur, en wordt voortdurend aangehaald onder de grootste films van de 21e eeuw, stellende zich op de achtste plaats in de Sight and Sound-kritiekersranking van 2022.

Naomi Watts verklaarde zich te hebben geïnspireerd op Doris Day, Tippi Hedren en Kim Novak om het personage van Betty op te bouwen, en haar persoonlijke ervaring met professionele frustratie in Hollywood weerspiegelde nauw die van het personage van Diane.