De scenarist Danny Rubin bedacht het idee in 1990 terwijl hij in een bioscoopzaal Anne Rice's 'The Vampire Lestat' las, stellende zich voor wat een vampier met onbeperkte tijd zou doen, voordat hij dit samensmeltte met een eerder idee over een man die dezelfde dag opnieuw beleeft.
Rubin koos Groundhog Day bijna willekeurig door een kalender open te slaan en de volgende dichtstbijzijnde vakantie te kiezen, en noemde de hoofdpersoon Phil Connors naar de grondmarmot Punxsutawney Phil.
Rubins originele script had een veel duisterder en weemoediger toon, inclusief een twist-ending waarin Phil uit de lus breekt maar Rita hem afwijst en zelf in een eigen tijdlus gevangen raakt.
De studio weigerde de film goed te keuren zonder een verklaring voor de tijdlus, dus Rubin schreef verschillende mogelijke oorzaken (zoals een vervloek van een versmaade minnaars of een apparaat van een gek wetenschapper), die de filmmakers opzettelijk als laatste plantten zodat ze die stilletjes uit de eindscore konden verwijderen.
Tom Hanks was Harold Ramis' eerste keuze voor Phil Connors, maar weigerde, stellende dat het publiek zijn verlossing te gemakkelijk zou verwachten, in tegenstelling tot de onvoorspelbare Bill Murray; Michael Keaton sloeg de rol ook af en betreurde het later.
Rubin wilde oorspronkelijk Kevin Kline voor de hoofdrol, twijfelend of Murray zo'n gemene karakter kon spelen, maar Ramis stond erop dat Murray gemeen kon zijn en toch sympathiek voor het publiek kon blijven.
Zangeres Tori Amos werd in overweging genomen voor de rol van Rita, die uiteindelijk naar Andie MacDowell ging.
Ambtenaren van Punxsutawney, boos dat de film niet in hun werkelijke stad werd opgenomen, weigerden de echte grondmarmot van Punxsutawney op het scherm te laten verschijnen, dus werd een grondmarmot genaamd Scooter gebruikt, die kort voor de opnames in het wild in de buurt van Illinois was gevangen.
Hoewel het verhaal zich in Punxsutawney, Pennsylvania afspeelt, vonden de opnames bijna volledig plaats in Woodstock, Illinois, nadat scouts meer dan 60 steden hadden beoordeeld omdat Punxsutawney geen geschikte filmlocaties en voorzieningen had.
Bill Murray en regisseur Harold Ramis botsten constant tijdens de opnames — Murray wilde een meer filosofische film terwijl Ramis op comedy aandrongen — en spraken elkaar pas weer kort voor Ramis' dood in 2014, wat hun lange samenwerkingspartnerschap beëindigde dat films als Caddyshack en Ghostbusters had voortgebracht.
Een groot deel van de opnames vond plaats onder bitter koude omstandigheden rond 20°F (−7°C), en naarmate het filmen in het vroege zomerseizoen doorging, gebruikte de crew kunstmatige sneeuw terwijl acteurs winterkleding bleven dragen ondanks stijgende temperaturen.
Tijdens de scène waarin Phil Punxsutawney Phil ontvoert, beet de grondmarmot Murray op de knokkel hard genoeg om de huid door zijn handschoen heen te breken, en beet hem tijdens een later take op dezelfde plek opnieuw.
Om Murray in een watervulde potgat te filmen, werd zijn voet verpakt in clingfolie, neopreen en twee paar sokken, en daarna moest de kostuumafdeling zijn voet met haardrogers drogen om vorstbeet te voorkomen.
Een meer uitgewerkte en kostbare versie van Phils eerste opstandige ochtend — waarin hij zijn hotelkamer vernielt en zichzelf een Mohawk geeft — kostte drie dagen om op te nemen, maar werd uiteindelijk door Ramis verworpen ten gunste van de eenvoudiger potloodzaagscène.
De kledingkeuze in de eindscène — of Phil en Rita in dezelfde of verschillende kleding wakker worden — werd beslist door een peiling van de crew, waarbij een jonge vrouwelijke crewlid de doorslag gevende stem uitbracht ten gunste van dezelfde kleding om de toon van de film niet te bederven.
De geïmproviseerde slotlijn van de film, 'We'll rent to start,' werd geïmproviseerd door Murray ter vervanging van het geschreven 'Let's live here.'
De term 'Groundhog Day' is sindsdien in de Engelse woordenschat binnengekomen om een eentonig, herhalend situatie te beschrijven, en de film wordt erkend als het populair maken van tijdlusverhalen en het mainstream maken van fantasy-comedyfilms.
In 2006 werd de film geselecteerd voor bewaring in het United States National Film Registry door de Library of Congress, en is geanalyseerd door boeddhistisch, christelijk en joods geleerde als een religieuze allegorie.
