The Return of Dr. Mabuse

Producent Artur Brauner had de naamrechten op het personage Dr. Mabuse al in 1953 gekocht van Norbert Jacques, de bedenker van de romanfiguur. Na het succes van de Edgar Wallace-film Der Frosch mit der Maske wilde Brauner een vergelijkbare misdaadfilmreeks opzetten rond Mabuse.

De reeks kwam op gang met Die 1000 Augen des Dr. Mabuse (1960), geregisseerd door Fritz Lang, die een groot commercieel succes werd. Voor 1961 plande men een vervolg, dit keer zonder Lang die zich definitief terugtrok uit het regiewerk, waarna de ervaren Constantin-huisregisseur Harald Reinl werd aangetrokken.

Voor de rol van Maria Sabrehm werden aanvankelijk onder meer Marianne Koch, Sonja Ziemann, Maria Perschy, Sabina Sesselmann en Elke Sommer overwogen, maar uiteindelijk werd Daliah Lavi gecast, die in 1960 haar eerste hoofdrol had gespeeld in Brennender Sand.

Lex Barker, gecast als FBI-agent Joe Como, maakte met deze film zijn debuut in een Duitse filmproductie. Producent Artur Brauner had hem begin 1960 leren kennen bij de première van La Dolce Vita in Rome en bood hem een meerfilmig contract aan.

Gert Fröbe, die in de voorgaande film Die 1000 Augen des Dr. Mabuse commissaris Kras had gespeeld, nam in deze film de terugkerende rol van commissaris Lohmann over, een personage dat in Fritz Langs films M en Das Testament des Dr. Mabuse eerder door Otto Wernicke werd vertolkt.

Oorspronkelijk waren er authentieke buitenopnames gepland op bekende Berlijnse locaties zoals de Kurfürstendamm, de Siegessäule en het Hansaviertel, maar uiteindelijk werd hiervan afgezien. Mogelijk hield dit verband met de bouw van de Berlijnse Muur, die tijdens de opnames begon en draaivergunningen bij de grens bemoeilijkte.

Doordat er geen plaatsnaam in de film wordt genoemd, blijft onduidelijk in welke stad het verhaal zich afspeelt. De zichtbare Duitse kentekenplaten beginnen met een 'P', een code die destijds nog niet bestond en pas gereserveerd was voor Potsdam in geval van Duitse hereniging.

De Kreuzberger Taborkirche werd in de film omgedoopt tot de fictieve Thomaskirche, en de openingsscène met een binnenrijdende trein is mogelijk archiefbeeld van het Hauptbahnhof in Hamburg.

De titelmuziek, gecomponeerd door Peter Sandloff, is een orkestversie van het lied 'Crossfire', dat in 1958 werd uitgebracht door Johnny and the Hurricanes.

De Duitse titel Im Stahlnetz des Dr. Mabuse verwijst naar de populaire Duitse politieserie Stahlnetz uit die tijd. Toen de Mabuse-films in 1966 in de Verenigde Staten werden uitgebracht, werd deze film omgedoopt tot The Phantom Fiend om aan te sluiten bij Gert Fröbe's bekendheid als Auric Goldfinger.

De film kon net als zijn voorganger op een groot commercieel succes rekenen, al bekritiseerden recensenten dat de reeks zich steeds meer afwendde van het oorspronkelijke Mabuse-thema ten gunste van eigentijdse thrillerelementen. Ondanks deze kritiek begon men al in december 1961 met de opnames van het vervolg Die unsichtbaren Krallen des Dr. Mabuse.