Rush Hour

Rush Hour begon als een spec-script dat scenarist Ross LaManna in 1995 schreef; het werd via zijn agent verkocht aan Hollywood Pictures (Disney), met Brett Ratner als regisseur en Jackie Chan al aangetrokken.

Disney-studiobaas Joe Roth legde het project stil vanwege zorgen over het budget van 34 miljoen dollar en twijfels over Jackie Chans aantrekkingskracht op het Amerikaanse publiek, waarna New Line Cinema het project overnam dankzij hun goede band met Ratner na Money Talks.

Voor de rol van rechercheur James Carter werden onder anderen Martin Lawrence, Wesley Snipes, Chris Rock, Eddie Murphy, Dave Chappelle en Tupac Shakur overwogen.

Eddie Murphy wees de rol af om Holy Man te maken en zei in november 2025 dat hij dat later betreurde, terwijl Wesley Snipes koos voor Blade, eveneens voor New Line Cinema.

Jackie Chan wilde eigenlijk Martin Lawrence voor de rol van Carter, maar die weigerde vanwege een te laag aanbod.

Na het succes van Rumble in the Bronx wilde Brett Ratner Jackie Chan in een buddy-copfilm zetten als volwaardige ster naast een Amerikaanse acteur; hij vloog naar Zuid-Afrika waar Chan aan het filmen was om hem het project te pitchen, waarna Chan enkele dagen later akkoord ging.

De opnames begonnen op 30 november 1997 en vonden vooral plaats in Los Angeles, op locaties zoals het Los Angeles Convention Center, Grauman's Chinese Theater, Greystone Mansion, Ennis House en Long Beach Airport, terwijl de openingsscène in Hongkong werd opgenomen.

Het Foo Chow Restaurant dat in de film te zien is, is een bestaand restaurant in Chinatown, Los Angeles, dat vandaag de dag nog altijd adverteert met het feit dat de film daar is opgenomen.

De filmrecensiesite Rotten Tomatoes werd mede opgericht dankzij Rush Hour: oprichter Senh Duong, een fan van Jackie Chan, verzamelde recensies van Chans Hongkongse actiefilms en programmeerde de site in twee weken tijd, die kort voor de release van Rush Hour online ging.

Jackie Chan uitte later zijn ontevredenheid over de film en zei dat hij niet hield van de manier waarop hij Engels sprak en niet begreep wat Chris Tucker zei, en dat hij zijn Hongkongse films verkoos vanwege de langere vechtscènes.

Lalo Schifrin werd voor zijn filmmuziek genomineerd voor een Grammy Award, en het officiële soundtrackalbum werd op 21 januari 1999 platina gecertificeerd.