Het script van Kevin Williamson was oorspronkelijk in de wacht gezet voordat Columbia Pictures het naar productie spoedde na het succes van zijn scenario voor Scream (1996).
Producer Erik Feig stelde het idee voor om Lois Duncan's roman uit 1973 aan te passen voor Mandalay Entertainment en huurde Williamson in om het om te werken naar iets dat meer leek op een horrorfilm uit de jaren tachtig in plaats van een rechtstreekse adaptatie.
Williamson werd geïnspireerd door zijn eigen vader, een voormalige commercieel visser, om het verhaal naar een klein vissersdorpje te verplaatsen en de moordenaar een haak wielende visser te maken.
Het haakwapen van de moordenaar is een directe referentie naar de stadslegende 'The Hook', die de vier hoofdpersonages rond een kampvuur vroeg in de film vertellen als manier om het publiek in te seinen dat een nieuwe twist op een klassieke legende eraan kwam.
Jennifer Love Hewitt werd aanvankelijk overwogen voor de rol van Helen voordat ze werd gecast als de hoofdpersonage Julie James, gekozen voor haar vermogen om kwetsbaarheid uit te stralen.
Melissa Joan Hart werd een rol in de film aangeboden maar sloeg die af omdat ze dacht dat het te veel leek op Scream.
Ryan Phillippe werd gecast als Barry ondanks dat hij niet aansloot bij de scriptbeschrijving van een quarterback van 1,88 meter, puur op basis van zijn auditie.
Anne Heche werd gecast in de kleine maar cruciale rol van Missy, waarvoor slechts twee dagen opnamen nodig waren maar waarvoor ze overtuigend angst moest uitbeelden.
De hoofdfotografie duurde tien weken beginnend 31 maart 1997, waarbij ongeveer zeven weken 's nachts werden gefilmd, wat regisseur Jim Gillespie zei fysiek uitputtend was voor cast en crew.
De openingsopnamen van de kust en de autobotsing werden gefilmd in Sonoma County, Californië (Kolmer Gulch in de buurt van Jenner, op Highway 1), dienend als stand-in voor het North Carolina-decor, terwijl de meeste andere scènes in Southport, North Carolina werden gefilmd.
De kampvuurscène met de vernielde boot werd geïnspireerd door een schilderij dat Gillespie in een referentieboek had gezien, wat ertoe leidde dat de scenografieafdeling een oude boot in Bodega Bay kocht en deze in tweeën zaagde voor de set.
Gillespie ontdekte de Shiver's Department Store locatie in Southport en was zo onder de indruk dat hij delen van het script herschreef om het als decor voor Helen's uitgebreide achtervolging te gebruiken.
De climaxscène waarin Julie 'What are you waiting for?!' schreeuwt in de straat was naar verluidt bedacht en geregisseerd door een kind dat een wedstrijd had gewonnen om een moment voor de film te creëren; Jennifer Love Hewitt zei dat ze het idee aanvankelijk niet leuk vond maar het werd een van de grootste momenten van de film.
De slotbootsequentie werd gefilmd op een echt vaartuig op de Cape Fear River, en de crew verliest het schip bijna toen ze probeerden het in ruw water aan te meren, wat hen dwong om de filmopnamen te staken en de volgende dag opnieuw te beginnen.
Regisseur Jim Gillespie vermeed opzettelijk om bloed op het scherm te laten zien om de film niet te grof te laten ogen, maar producer Erik Feig vond dat de keel-doorsnijdingsscène van Elsa er zonder bloed 'medisch onmogelijk' uitzag, wat aanleiding gaf tot heropnames met extra visuele effecten bloedspetters.
Na testvertoning besloten filmmakers dat een eerder sterfgeval nodig was om gevaar in te stellen, wat leidde tot de toevoeging van Max's moord in de krabienkraam, een scène die niet in het originele script voorkwam.
Het originele einde had Julie een e-mail ontvangen met 'I Still Know', maar dit werd verworpen ten gunste van de meer dramatische douchecabine-scène, die na de hoofdfotografie op een soundstage vlak naast waar Hewitt Party of Five aan het filmen was, werd gefilmd.
Columbia Pictures en Mandalay marketeerden de film als 'Van de maker van Scream', wat ertoe leidde dat Miramax een gerechtelijk bevel aanvecht, stellende dat de tagline misleidend Scream-regisseur Wes Craven's betrokkenheid suggereerde; Williamson zelf had al om verwijdering van de regel verzocht nadat hij het op een poster zag.
Auteur Lois Duncan, die de originele roman schreef, was naar verluidt 'verbijsterd' dat haar verhaal in een horrorfilm werd omgezet, volgens een interview uit 2002.
De film is talloze keren in de populaire cultuur geparodieerd, onder meer in Scary Movie (2000), Shriek If You Know What I Did Last Friday the 13th (2000), de televisieserie Popular, het Simpsons-segment 'Treehouse of Horror X' 'I Know What You Diddily-Iddily-Did' en Boy Meets World.
Torrezno ★ 2
1 week geleden
Se cómo te aburriste viendo esta película