Wes Craven liet zich inspireren door een serie artikelen van de Los Angeles Times in de jaren 1970 over Hmong-vluchtelingen die waren gevlucht voor oorlogen in Laos, Cambodja en Vietnam, die nachtmerries hadden die zo verschrikkelijk waren dat zij weigerden te slapen, waarvan sommigen later in hun slaap stierven (een fenomeen dat 'Asian Death Syndrome' werd genoemd).
Het lied 'Dream Weaver' van Gary Wright bezegelde het filmidee voor Craven en inspireerde hem zowel tot een artistieke setting als tot een synthesizerriff voor de soundtrackscore.
Het personage van Freddy Krueger is geïnspireerd door een jeugdherinnering van Craven: een oude man die hij op het trottoir voor zijn huis zag lopen, die was blijven staan om hem aan te staren voordat hij vertrok.
Freddy Krueger zou oorspronkelijk een pedofiel zijn geweest in plaats van een kindermoordernaar, maar Craven veranderde deze karaktertrek om niet te worden beschuldigd van exploitatie van veel in het nieuws zijnde zaken van seksueel misbruik van minderjarigen in Californië tijdens de opnames.
Craven koos de naam 'Fred Krueger' ter herinnering aan een kind dat hem op school had gepest; hij had al een soortgelijke naam ('Krug') gebruikt voor de schurk in zijn film The Last House on the Left (1972).
Craven koos ervoor om Krueger in een rood en groen trui te kleden nadat hij een artikel uit Scientific American uit 1982 had gelezen dat aangaf dat deze twee kleuren het meest agressief waren voor het menselijk netvlies.
Craven wilde een moordenaar die anders was dan andere gemaskerde slashers zoals Leatherface, Michael Myers of Jason: hij bedacht daarom een verbrande en verminkte gezicht zodat Freddy kon spreken, en een oorspronkelijk wapen, een handschoen met scheermesjes, in plaats van een gewoon mes.
Het scenario werd door verschillende studios afgewezen: Disney wilde het vermaken tot een familiefilm met PG-13, Paramount vond het te dicht bij Dreamscape aansluitend, en Universal wees het af met een brief die Craven later in zijn kantoor zou inlijsten.
New Line Cinema, dat destijds alleen distributie deed, accepteerde de film te produceren; het succes ervan zou het bedrijf de bijnaam 'The House That Freddy Built' opleveren.
Acteur David Warner zou oorspronkelijk Freddy Krueger spelen en er waren make-uptests uitgevoerd, maar hij moest afhaken wegens een conflict met zijn agenda.
Kane Hodder, die later Jason Voorhees zou spelen, ontmoette Craven voor de rol van Freddy toen de regisseur nog overwoog een grote, gespierde man te gebruiken; hij zou uiteindelijk in de saga verschijnen als de hand die het masker van Jason grijpt in Jason Goes to Hell.
Robert Englund presenteerde zich bij de audities met gerookt zwart rond zijn ogen met sigarettenas en het haar naar achteren geplakt, spelend op 'reptilische' wijze op advies van een vriend van zijn agent.
Heather Langenkamp kreeg de rol van Nancy na een open audítie tegen meer dan 200 actrices; Demi Moore en Courteney Cox zouden hebben geauditioneerd maar werden formeel afgewezen door de casting director.
Johnny Depp, destijds onbekend, had zijn vriend Jackie Earle Haley (toekomstige Freddy in de remake van 2010) naar de auditie meegenomen en werd aanvankelijk afgewezen; hij werd pas voor de rol van Glen geselecteerd nadat de dochters van Wes Craven zijn foto uit de kandidatenfoto's hadden gekozen.
Charlie Sheen werd de rol van Glen aangeboden maar weigerde, zijn agent eiste een salaris dat twee keer zo hoog was als wat New Line aanbood; Sheen gaf later toe het potentieel van het scenario slecht te hebben beoordeeld.
De opnames duurden 32 dagen vanaf 11 juni 1984 in Los Angeles, met een budget van ongeveer 1,1 miljoen dollar; de helft van de financiering kwam van een Joegoslaafse man die zijn vriendin in de film wilde laten spelen.
Meer dan 500 gallons nepbloed werden gebruikt voor de special effects van de film.
Voor de scène met het bloedgeiser gebruikte het team een omgekeerd roterend platform met rood gekleurde water; tijdens de opname stroomde het water ongecontroleerd weg, wat Craven en Heather Langenkamp doorweekte.
De trap die in Nancys droom smelt, een idee van producent Robert Shaye geïnspireerd door zijn eigen nachtmerries, werd gemaakt met pannenkoekenmeel.
Jsu Garcia (gecrediteerd Nick Corri), die Rod speelt, doorliep een depressie en gebruikte heroïne tussen de takes; hij was high tijdens de scène in de cel met Langenkamp, die dacht dat hij zijn beste performance gaf.
Craven moest twaalf frames uit de scène van Tina's dood knippen om te voorkomen dat de film zou worden verboden.
Een echte duizendpoot werd uit de mond van een kleibeeldje ter gelijkenis van Amanda Wyss gehaald, nadat een effect met een nep-rubberen duizendpoot mislukte; het insect was trouwens tijdelijk van de set verdwenen.
Het originele einde van de film, bedacht door Craven, was meer suggestief en stelde voor dat alles slechts een verlengde droom was, maar Robert Shaye eiste een einde op twee niveaus; Craven weigerde dat Freddy de auto zou besturen en het team testte ongeveer vijf verschillende eindes voordat zij degene met Freddy die de moeder door de deur trekt kozen.
Een scène uit Evil Dead van Sam Raimi verschijnt als easter egg in de film, omdat Raimi een poster van The Hills Have Eyes (Craven) in zijn eigen film had gezet; ter gelegenheid gebruikte Raimi een handschoen van Freddy Krueger in Evil Dead II en later in Ash vs Evil Dead.
De melodie van Freddy's wiegeliedje dat door de meisjes springtouwtjesspeelden wordt gezongen, werd gecomponeerd door Alan Pasqua, destijds vriendje en later echtgenoot van Heather Langenkamp, en door componist Charles Bernstein in de uiteindelijke score opgenomen.
Een van de drie meisjes die de stem van Freddy's wiegeliedje hadden ingesproken, was de 14-jarige dochter van Robert Shaye.
In 2021 werd A Nightmare on Elm Street geselecteerd voor behoud in het National Film Registry van de Amerikaanse Congress Library als een werk dat cultureel, historisch of esthetisch van betekenis is.
