Grand Hotel Excelsior

Het idee voor de film ontstond bij Vittorio Cecchi Gori, die zijn vader Mario overtuigde om met kerst 1982 een ensemblefilm uit te brengen met vier grote acteurs (Celentano, Montesano, Verdone en Abatantuono) die op dat moment onder contract stonden.

De eerste opnamedag was op 24 mei 1982 in het Hotel Regina Palace in Stresa.

De buitenopnames werden gemaakt in Stresa bij het Hotel Regina Palace, terwijl de binnenopnames van het hotel in werkelijkheid in het Westin Excelsior in Rome werden gefilmd. Het treinstation waar het personage Egisto zijn dochter naartoe brengt is het station van Ponte Galeria in Rome.

De film werd gedraaid tijdens het WK voetbal van 1982, waarbij de crew haar opnameschema aanpaste aan de wedstrijden van het Italiaanse nationale elftal.

Het verhaal van het personage van Montesano is geïnspireerd op de film Totòtruffa 62 (ook geschreven door Castellano en Pipolo), waarin Totò eveneens een dochter op kostschool heeft voor wie hij zijn echte beroep verbergt.

De scène waarin bokser Pericle Coccia (Carlo Verdone) door zijn manager gedwongen wordt om rond het hotel te rennen, is gebaseerd op een waargebeurd voorval met Verdone en Sergio Leone tijdens de opnames van Un sacco bello: Leone vroeg Verdone twee rondjes om het blok te lopen voor een overtuigender uitgeputte blik, maar Verdone probeerde de moeite te besparen door gewoon bij de trap te wachten, waarna Leone hem een klap gaf omdat hij dacht dat Verdone niet was langsgekomen.

In de bokswedstrijd-scène vecht Pericle Coccia tegen een tegenstander gespeeld door de echte profbokser Domenico Adinolfi, Europees kampioen bij de halfzwaargewichten (1974-1976) en ongeslagen Italiaans kampioen zwaargewicht, die zich enkele maanden na het einde van de opnames, op 18 november 1982, terugtrok uit de bokssport.

De muziek bij de scène waarin Taddeus dansend het gras maait is een bewerking van het nummer Just an Illusion van de groep Imagination, een van de grootste hits van 1982 in Italië en daarbuiten.

Carlo Verdone nam op de set steevast een mysterieuze koffer mee waarvan de inhoud onbekend was; pas toen hij hem opende om Adriano Celentano, die last had van hoofdpijn, een aspirientje te geven, bleek dat de koffer allerlei medicijnen bevatte.

De film bracht 15 miljard lire op en was daarmee de vierde bestverdienende film van het Italiaanse bioscoopseizoen 1982-83.