John Carter

In 1931 werkte regisseur Bob Clampett samen met Edgar Rice Burroughs aan een geanimeerde filmadaptatie van A Princess of Mars, met behulp van rotoscoped beeldmateriaal van een atleet die Carters bewegingen uitvoerde in gereduceerde Martiaanse zwaartekracht; had het uitgebracht kunnen worden, het zou Snow White kunnen hebben voorafgegaan als de eerste Amerikaanse speelfilmanimatie.

Testopnamen voor de geanimeerde adaptatie uit de jaren 1930 kregen negatieve reacties van kleine bioscoopexploitanten die het idee van een Aardbewoner op Mars te ongeloofwaardig vonden, dus MGM stopte het project en drong Clampett in plaats daarvan naar een geanimeerde Tarzan-serie.

In de jaren 1980 verwierf Disney de rechten via Cinergi Pictures met John McTiernan aangesteld als regisseur en Tom Cruise in de hoofdrol, maar het project mislukte omdat McTiernan vond dat visuele effectentechnologie nog niet geavanceerd genoeg was om Barsoom tot leven te brengen.

Paramount bezat later de rechten met Robert Rodriguez aangesteld als regisseur, met het plan om digitale podia volledig in te zetten en illustrator Frank Frazetta als ontwerper in te huren, maar Rodriguez' opstap uit de Directors Guild of America vanwege de creditering van Frank Miller als medereisseur op Sin City leidde ertoe dat Paramount hem verving, en de rechten vervallen uiteindelijk in 2006.

Jon Favreau was aangesteld als regisseur voor een versie waarin praktische effecten, geïnspireerd door Planet of the Apes (1968), centraal stonden, stellende dat de Tharks trouw 15 voet lang zouden zijn in plaats van mensgrote, voordat hij vertrok om Iron Man in regie te nemen toen Paramount de rechten opgaf.

Andrew Stanton koos Taylor Kitsch na het zien van een Friday Night Lights-scène waarin zijn karakter door een bus wordt achtergelaten, een pose die een klassieke Barsoom-boekomslag in Stantons verzameling weerspiegelde.

Tom Cruise uitte interesse in het spelen van John Carter nadat de productie al was begonnen, maar Lynn Collins speelde nooit tegenover hem en hij was naar verluidt nooit serieus in aanmerking.

Willem Dafoe en Samantha Morton speelden hun Thark-rollen in motion-capture-pakken terwijl ze op stelten liepen, met camera's die op hun uitrusting waren gemonteerd en gezichtsuitdrukkingen vastlegden die werden gebruikt om hun karakters te animeren.

Dafoe moest dialogen in de uitgevonden Thark-taal uitspreken, speciaal voor de film gemaakt door linguïst Paul Frommer, die ook de Na'vi-taal voor Avatar had ontwikkeld.

Tijdens opnames in de Utah-woestijn veroorzaakten zware winden regelmatig zandstormen, waardoor cast en crew gedwongen werden met bril en burnoes te werken, wat cinematograaf Dan Mindel voelde een visceraal, onvoorspelbaar textuur aan de film gaf.

Andrew Stanton draaide veel van de film twee keer opnieuw, een ongebruikelijk uitgebreid proces voor een live-action film, wat hij toeschreef aan zijn animatieachtergrond en gebrek aan ervaring met het goed krijgen van scènes in één redo.

De luchtschipgevecht werd op een Londense geluidsopnamestudio gefilmd met volledige 110-voet luchtschipmodellen gemonteerd op gimbal's omringd door green screen, waarvoor 120 Spacelights, 15 Dino-verlichtingsbatterijen en kraan-gemonteerde zachte verlichting nodig waren om licht-gebaseerde wapenemacht na te bootsen.

De trailer van de film gebruikte een coverversie van het lied 'Kashmir' van Led Zeppelin uit 1975, een keuze waarop Stanton aandrong ondanks kritiek dat het voor jongere doelgroepen verouderd zou lijken.

De film is opgedragen aan het geheugen van Steve Jobs, voormalig CEO en meerderheidsaandeelhouder van Pixar, hetzelfde jaar waarin Pixar's Brave dezelfde toewijding droeg.

De titel van de film werd verkort van 'John Carter of Mars' naar eenvoudig 'John Carter' gedeeltelijk omdat Disney-marketing geloofde dat het woord 'Mars' vrouwelijk publiek zou afschrikken en recente bioscoopflops als Mars Needs Moms zou oproepen.

John Carter kreeg wereldwijd 284 miljoen dollar binnen tegenover totale kosten van ongeveer 350 miljoen dollar, resulterend in een afschrijving van 200 miljoen dollar voor Disney en wordend een van de grootste bioscoopbombardementen in de geschiedenis, met zijn marketingcampagne die veel genoemd wordt als een van de ergste in filmgeschiedenis.