Flashdance

Thomas Hedley verkocht het filmidee in april 1980 aan het bedrijf Casablanca voor 300.000 dollar en 5% van de netto opbrengsten; hij baseerde het concept op de levens van exotische danseres sen die hij had ontmoet als hoofdredacteur van het magazine Toronto Life, met name Gina Healey en Maureen Marder, die elk 2.500 dollar ontvingen voor hun levensverhalen.

Het scenario werd overgenomen door Peter Guber en Jon Peters voor PolyGram Pictures, en vervolgens naar Paramount gebracht, dat geen vertrouwen had en het twee jaar aan de kant zette totdat Don Simpson ontslag nam bij Paramount om het samen met Jerry Bruckheimer te coproduceren, hun eerste samenwerking.

David Cronenberg en Brian De Palma weigerden beide de film te regisseren — Cronenberg vond dat hij die zou hebben « vernietigd » — en De Palma koos ervoor om in plaats daarvan Scarface (1983) te draaien; Adrian Lyne, toen vooral bekend van zijn televisiereclames, aanvaarde de functie om het vertrouwen van de studio's te winnen voordat hij 9½ Weeks (1986) zou regisseren.

Om de drie finalisten voor de rol van Alex Owens (Jennifer Beals, Demi Moore en Leslie Wing) uit elkaar te halen, zou Paramount-voorzitter Michael Eisner ofwel aan de secretaresses van het studio, ofwel aan ongeveer tweehonderd zeer viriele mannen (vrachtwagenchauffeurs, stagehanden, grip) hebben gevraagd welke van de drie zij het liefste « wilden hebben ».

De rol van Nick Hurley werd eerst aangeboden aan Gene Simmons van de band Kiss, die het weigerde uit angst voor schade aan zijn « demon »-imago; Kevin Costner, toen een acteur in moeilijkheden, was ook zeer dicht bij het krijgen van de rol, die uiteindelijk naar Michael Nouri ging.

Jennifer Grey, nadat zij had vernomen dat zij niet was gekozen voor de rol van Alex, werd de rol van Jeanie Szabo aangeboden, maar haar agent sloeg het voorstel af ten gunste van Sunny Johnson, die een jaar na de filmrelease aan een hersenbloeding stierf, op slechts dertig jaar oude leeftijd.

De opnames vonden plaats van 18 oktober tot 30 december 1982, hoofdzakelijk in Pittsburgh en in Los Angeles, Palos Verdes en Pasadena in Californië.

Het merendeel van de dansen van Jennifer Beals werd uitgevoerd door een dubbel, de Franse danseres Marine Jahan, die niet in de aftiteling werd vermeld omdat Paramount de aftiteling had ingekort; de producenten stellen dat zij nooit hebben verborgen dat zij haar hulp hebben gebruikt, maar Jahan verklaarde dat haar was gezegd dat haar betrokkenheid verborgen werd om « de magie van de film niet te breken ».

In de slotscène van de auditie werd het vertragde luchtduiken uitgevoerd door de professionele gymnaste Sharon Shapiro, terwijl de breakdancefiguur werd uitgevoerd door danseres Crazy Legs van de Rock Steady Crew.

De beroemde trui met een groot gat in de hals die door Jennifer Beals op de filmaffiche wordt gedragen, zou ontstaan zijn uit een ongeluk: volgens de actrice was het kledingstuk in de was gekrompen en had zij simpelweg een groot gat uitgesneden zodat zij het opnieuw kon aantrekken.

Een stedelijke legende beweert dat het liedje « Maniac » oorspronkelijk voor de horrorfilm Maniac (1980) zou zijn geschreven met teksten over een moordenaar, voordat het voor Flashdance zou worden herschreven; deze legende wordt ontkend in de bonusmateriaal van de dvd, die onthult dat slechts twee volledige regels aan het begin van de opnames bestonden.

Ondanks zeer negatieve recensies bij de release (Roger Ebert plaatste het zelfs op zijn lijst van meest gehate films), was Flashdance een verrassend succes aan de box office, waardoor het de derde grootste hit van het jaar 1983 in de Verenigde Staten werd met meer dan 200 miljoen dollar aan wereldwijde inkomsten.

In juni 2006 bevestigde het Hof van Beroep van het Negende Circuit van de Verenigde Staten dat een danseres die het verhaal had geïnspireerd, Maureen Marder, afstand had gedaan van haar rechten door in 1982 een document te ondertekenen dat haar slechts 2.300 dollar toekende, terwijl de film meer dan 150 miljoen dollar opleverde.