Psycho

De film is losjes geïnspireerd op de zaak van Ed Gein, een veroordeelde moordenaar en grafschenner uit Wisconsin, bekend vanwege zijn dominante, overleden moeder en een kamer-heiligdom dat aan haar geheugen was toegewijd.

Hitchcocks assistente Peggy Robertson las een enthousiaste recensie van Robert Blochs roman en toonde deze aan de regisseur, hoewel lezers bij Paramount het idee voor de filmadaptatie eerder hadden afgewezen. Hitchcock kocht de filmrechten van de roman voor 9500 dollar en zou volgens zeggen alle beschikbare exemplaren van het boek hebben opgekocht om de verrassing van het verhaal te bewaren.

Toen Paramount Hitchcock een gebruikelijk budget weigerde, stelde hij voor de film uit eigen zak te financieren via zijn bedrijf Shamley Productions en het op te nemen bij Universal-International, terwijl hij afzag van zijn standaard honorarium in ruil voor 60% van de aandelen in het filmnegatief.

In de roman wordt Norman Bates beschreven als een dikke man van middelbare leeftijd die explicieter psychisch onstabiel is; scenarioschrijver Joseph Stefano vond dit personage onvoldoende sympathiek totdat Hitchcock voorstelde Anthony Perkins in te zetten.

De film werd deels in zwart-wit opgenomen zodat de douchemoordenaarscène niet te bloederig zou ogen, en ook om de productiekosten onder de miljoen dollar te houden.

Het uiterlijk van het Bates-huis was gebaseerd op Edward Hoppers schilderij 'House by the Railroad', dat een Victoriaans huis in Tweede Keizerrijk-stijl afbeeldt.

Anthony Perkins had vrijheid om te improviseren, zolang dit geen wijziging van de camerapositionering vereiste - hij bedacht zelf dat Norman Bates maïssuiker eet.

Tijdens de opnamen verstopte Hitchcock grappig verschillende versies van het rekwisiet 'lijk van de moeder' in Janet Leighs garderobe, en zij vroeg zich af of hij dit deed om haar zenuwachtig te houden of om te beoordelen welke versie de toeschouwers het meest zou afschrikken.

De moordscène in de douche werd van 17 tot 23 december 1959 opgenomen, en Janet Leigh stelde de opname ervan twee keer uit - eerst vanwege een verkoudheid, daarna vanwege menstruatie.

Bernard Herrmann schreef de filmmuziek uitsluitend voor strijkinstrumenten, tegen Hitchcocks verzoek om jazzische muziek, stellende dat de homogene kleur van de strijkers een reflectie was van de zwart-witfotografie van de film.

Hitchcock stelde later dat 33% van het effect van 'Psycho' van Herrmanns muziek afkomstig was, en onderstreepte daarmee het cruciale belang ervan voor het opbouwen van spanning.

Hitchcocks cameo in deze film toont hem in een Stetson-hoed staande achter het raam van Marions kantoor - hij koos deze scène omdat hij daarin kon optreden samen met zijn dochter Pat Hitchcock, die Marions werkcollega speelde.

Hitchcock voerde een ongebruikelijk beleid in voor die tijd: toeschouwers mochten niet toelaten tot de bioscoop nadat de voorstelling was begonnen, wat aanvankelijk weerstand van bioscoophouders opwekte, maar na de eerste dag bleek dit een effectief promotietrucje dat lange wachtrijen genereerde.

Criticus C. A. Lejeune van 'The Observer' was zo geschokt door de film dat zij voor het einde uit de bioscoop vertrok en permanent van haar positie als filmcriticus afstand deed.