The Mist

Regisseur Frank Darabont las Stephen Kings novelle voor het eerst in 1980 in de anthologie Dark Forces en overwoog aanvankelijk The Mist aan te passen als zijn regisseursdebut, maar koos in plaats daarvan The Shawshank Redemption.

Darabont sloot een first-look deal af voor The Mist met Paramount Pictures, en in december 2004 begon hij met het schrijven van het scenario; in oktober 2006 verhuisde het project van Paramount naar Dimension Films.

Darabont schreef (maar filmde niet) een openingsscène waarin wordt uitgelegd dat de mist het gevolg was van een storing in het laboratorium van het Arrowhead Project, een militair experiment dat portalen naar andere dimensies opende, een herkomst die in Kings originele novelle vaag bleef.

William Sadler, die een ondersteunende rol in de film speelt, had eerder de hoofdpersoon David Drayton vertolkt in een audioboekversie van The Mist uit 1986.

Darabont wilde Stephen King zelf casten in de ondersteunende rol die uiteindelijk naar Brian Libby ging, maar King weigerde omdat hij niet naar de filmset wilde reizen voor die rol.

William Sadler, Jeffrey DeMunn en Brian Libby werden allemaal gecast in ondersteunende rollen, nadat zij eerder hadden opgetreden in Daramonts eerdere Stephen King-adaptaties The Shawshank Redemption en The Green Mile.

De opnames begonnen in februari 2007 in StageWorks of Louisiana in Shreveport, waarbij de buitenopnamen van de supermarkt werden gefilmd in de inmiddels gesloopte Tom's Market in Vivian, Louisiana.

Darabont streefde naar een vloeiende, ongepolitoerde documentairestijl voor de film en huurde dezelfde cameraploeg in die hij had gebruikt voor een aflevering van The Shield, stellend op korrelachtig 400 ASA Fujifilm in plaats van digitaal.

Er werden ongeveer 100 figuranten uit de omgeving van Shreveport gebruikt, waarvan 60 ervan nauw waren geïntegreerd in scènes naast de hoofdcast, en lokale Louisiana-merken zoals Zapp's aardappelchips waren te zien om de setting te verankeren.

David Drayton wordt gezien met het schilderen van kunstwerk gebaseerd op Stephen Kings The Dark Tower-serie in de openingsscène, gemaakt door echte posterontwerper Drew Struzan, op wie Darabont naar verluidt het karakter Drayton baseerde.

Darabont hield de score opzettelijk minimaal om het documentairegevoelen te behouden, en gebruikte het Dead Can Dance-nummer 'Host of Seraphim' over het einde, wat hij voelde als een requiemmis voor de mensheid; Mark Isham componeerde de originele score.

Darabont huurde kunstenaars Jordu Schell en Bernie Wrightson in naast Greg Nicotero voor het ontwerp van de schepsels, en koos CaféFX als visuele effectenstudio op aanbeveling van Guillermo del Toro, die ze had gebruikt voor Pan's Labyrinth.

Omdat de novelle de schepsels slechts kort beschreef, bestudeerde het ontwerpteam eerdere monsterontwerpen om niet eerder getoonde schermschepselen te dupliceren, en gebruikte poppen om de cast te tonen hoe de ogen en monden van de schepsels zouden functioneren tijdens motion-capture-opnames.

De dvd- en Blu-ray-edities met extra materiaal bevatten een zwart-witversie van de film die veel fans als superieur aan de theatrale kleurenversie beschouwen.

Stephen King prees Daramonts duisterder gewijzigde einde en noemde het een einde dat studio's zou verontrusten, en stelde later dat iedereen die het einde zou verklappen 'opgehangen moet worden tot dood'.