The Bodyguard

Lawrence Kasdan schreef het script van The Bodyguard in 1975, geïnspireerd door Akira Kurosawa's film Yojimbo uit 1961, en zag aanvankelijk Steve McQueen en Diana Ross in de hoofdrollen.

Het script werd 67 keer afgewezen door Kasdans agent voordat Warner Bros.-topman John Calley het in 1977 voor $20.000 kocht, waarna regisseur John Boorman werd aangesteld en het verhaal met Kasdan herwerkten tijdens een reis naar Ierland.

Steve McQueen was aanvankelijk vastgesteld als hoofdrolspeler maar trok zich terug vanwege verslechterende gezondheid; hij werd later in 1979 gediagnosticeerd met mesothelioom en stierf in 1980, zonder nog een blockbuster-film te leiden.

Diana Ross verliet het project in 1979 vanwege bezwaren tegen naaktheid, muziek, gewelddadige subplots, grof taalgebruik en de filmtitel, en eiste naar verluidt ook topvermelding boven Ryan O'Neal, die McQueen had vervangen; haar echte romance met O'Neal eindigde kort nadat zij het project verliet.

In het midden van de jaren tachtig speculeerden persberichten (Billboard, 1986) dat Whitney Houston haar filmdebuut zou maken tegenover Clint Eastwood in The Bodyguard, hoewel deze casting nooit werd bevestigd en slechts een gerucht bleef.

Kevin Costner werd aan het project verbonden nadat hij het script las tijdens een pauze van de opnamen van Silverado in 1985, en nam persoonlijk contact op met Whitney Houston in 1989 om haar de rol aan te bieden nadat hij haar live op tournee had gezien en onder de indruk was geraakt van haar acteerwerk in de videoclip van 'Where Do Broken Hearts Go'.

Warner Bros.-executives waren aanvankelijk voorzichtig met het casten van Houston, bezorgd om haar commerciële teruggang en bang voor raciale reacties op een interraciale romance; sommigen pleiten voor Michelle Pfeiffer of Kim Basinger, maar Costner stond erop dat de rol een echte zangeres vereiste.

Tijdens de opnamen vond op 3 januari 1992 een dodelijk ongeluk op de set plaats, toen de 33-jarige grip driver William Vitagliano tussen twee kranen werd ingeklemd in Downtown Los Angeles en later aan zijn verwondingen overleed.

Naar verluidt was Whitney Houston zes maanden zwanger van Bobby Brown's kind tijdens de productie en had een miskraam in december 1991, maar zette de opnamen en de opname van de soundtrack daarna voort.

'I Will Always Love You' werd pas op het laatste moment gekozen als het centrale nummer van de film, nadat Costner's oorspronkelijk plan om 'What Becomes of the Brokenhearted' te gebruiken niet doorging omdat dat nummer in plaats daarvan in Fried Green Tomatoes werd gebruikt.

Componist John Barry was aanvankelijk aangesteld om de film in te zetten, maar trok zich terug en werd vervangen door Alan Silvestri.

Voor de climactische Oscars-sequentie stond de Academy of Motion Picture Arts and Sciences de filmmakers toe de naam van de award te gebruiken, maar niet het werkelijke trofeedesign.

Ondanks dat de film wereldwijd meer dan $410 miljoen opbracht en de op één na best bezochte film van 1992 werd, ontving de film zeven Golden Raspberry Award-nominaties, waaronder Slechtste Film, Slechtste Acteur voor Costner en Slechtste Actrice voor Houston.

Na het succes van de film vroeg Kevin Costner zijn vriendin Diana, Princess of Wales, om in een vervolg te verschijnen; een eerste conceptscript werd af gemaakt op de dag voor haar dood in 1997, waarna het project werd afgebroken.