The Spy Who Loved Me

Ian Fleming stond producenten alleen toe om de titel van zijn roman 'The Spy Who Loved Me' te gebruiken, maar niet het verhaal van het boek, dus de film bevat geen elementen van het originele verhaal.

Producer Harry Saltzman ondervond persoonlijke financiële moeilijkheden en depressie, wat tot conflicten met Albert Broccoli leidde en de productie vertraagde; uiteindelijk verkocht Saltzman zijn aandeel in United Artists zodat de film kon beginnen.

Vanwege een rechtszaak met Kevin McClory, die de rechten op SPECTRE en Blofeld had verkregen, vroeg Broccoli om alle verwijzingen naar deze personages uit het scenario te verwijderen.

Aan het scenario werkten vele schrijvers mee, onder wie Anthony Burgess, die een versie met de organisatie CHAOS en een aanslag op de koningin bij de Sydney Opera House bedacht, en John Landis, die een variant over de ontvoering van de Paus schreef.

Regisseur Guy Hamilton verliet het project om aan 'Superman' te werken, en Steven Spielberg, die zojuist 'Jaws' had afgerond, bood Broccoli zelf aan om de nieuwe Bond-film op te nemen, maar kreeg nee te horen.

Barbara Bach werd vier dagen voor het begin van de opnames bevestigd in haar rol, hoewel ze auditioneerde in de verwachting slechts een bijrol te krijgen.

Naast Richard Kiel werden voor de rol van Jaws ook Will Sampson, David Prowse en Jack O'Halloran in overweging genomen.

Catherine Deneuve wilde de hoofdvrouwenrol spelen en was bereid om haar honorarium van 400 tot 250 duizend dollar te verlagen, maar Broccoli weigerde meer dan 80 duizend te betalen.

Voor het interieur van de supertanker bouwden ze op Pinewood Studios een nieuw gigantisch paviljoen, de '007 Stage', ter waarde van 1,8 miljoen dollar, samen met een reservoir van 5,5 miljoen liter water.

Vanwege de enorme afmetingen van het paviljoen kon cameraman Claude Renart vanwege zijn verslechterende gezichtsvermogen het licht niet zelfstandig instellen, dus Stanley Kubrick reed stiekem naar de set om te helpen met de verlichting.

De Lotus Esprit voor de achtervolging werd aan de producenten voorgesteld door een medewerker van Lotus Cars, die eenvoudigweg in de prototypische auto met afgeknipte emblema's naar het kantoor van Eon reed; onder de indruk van de stuntwerk-vaardigheid van testrijder Roger Becker maakten de filmmakers hem tot stuntman voor de hele periode van opnamen in Sardinië.

De volledig functionele onderwaterversie van de auto kreeg de bijnaam 'Wet Nellie' en was uitgerust met een motor van Perry Submarines.

De sprong van Bond op ski's van de berg aan het begin van de film werd uitgevoerd door stuntman Rick Sylvester voor 30.000 dollar, en de stunt zelf, geïnspireerd door een whiskyreclame in het tijdschrift Playboy, kostte 500.000 dollar, wat op dat moment de duurste stunt in filmgeschiedenis was.

Tijdens een vertoning van de film voor prins Charles veroorzaakte de scène met de sprong en het openen van de parachute met de Britse vlag zoveel tumult onder het publiek dat zelfs de prins zelf opstond van zijn plaats.

De auto 'Wet Nellie' werd in 2013 op een veiling in Londen aangeschaft door Elon Musk voor 616.000 pond sterling; hij van plan was hem in een echte werkende submarina-auto om te vormen.

De line producer voor de Italiaanse opnamen Victor Tourjansky speelde een cameo als een man die wijn drinkt op het strand wanneer Bonds auto uit de zee rijdt; als interne grap verscheen hij in soortgelijke episoden in nog twee Bond-films opgenomen in Italië.

De filmsoundtrack werd geschreven door Marvin Hamlisch, die de vaste componist van de serie John Barry verving, die niet in Groot-Brittannië kon werken om belastingtechnische redenen.