Manhattan

Woody Allen zei dat het idee voor Manhattan afkomstig was van zijn liefde voor de muziek van Gershwin; terwijl hij naar een album van de compositie's ouvertures luisterde, dacht hij dat dit een mooie zwart-witfilm met een romantisch thema zou opleveren.

Allen beschreef Manhattan als een mengeling van wat hij probeerde te doen met Annie Hall en Interiors, onderzoekend hoe mensen fatsoenlijk proberen te leven in een hedendaagse cultuur die gek is op rommel zonder hun zelfrespect op te geven.

In zijn autobiografie Apropos of Nothing schreef Allen dat het personage Tracy, gespeeld door Mariel Hemingway, was gebaseerd op zijn echte vriendin Stacey Nelkin, met wie hij in de tweede helft van de jaren 1970 een relatie had; de filmmakers hernoemden het personage in 'Tracy' in plaats van 'Stacey'.

Decennialang later beweerde Christina 'Babi' Engelhardt dat de film gedeeltelijk was gebaseerd op haar eigen veronderstelde relatie met Allen die begon toen zij 17 was, hoewel Nelkin heeft bevestigd dat Tracy op haar is gebaseerd, en Engelhardt suggereerde later dat Tracy wellicht 'een mengeling' van verschillende vrouwen was met wie Allen in die tijd een relatie had.

Allen koos ervoor om in zwart-wit en in Panavision breedbeeldformaat (2.35:1) op te nemen na overleg met cameraman Gordon Willis, omdat hij Manhattan wilde vastleggen zoals hij het zich herinnerde uit zijn jeugd, bijna zoals oude fotografieën.

De iconische opname van Isaac en Mary op een bank onder de Queensboro Bridge werd om 5 uur 's ochtends gefilmd; omdat er op de echte locatie geen bank was, bracht de productie zijn eigen bank mee, en Willis regelde met de stad dat de verlichting van de brug langer aan bleef dan gepland om de opname vast te leggen.

Tijdens de opname bij de Queensboro Bridge ging onverwacht één stel lampen van de brug uit net op het moment dat de opname begon, wat Allen dwong om die imperfecte take in de uiteindelijke film te gebruiken.

Na afloop van de film was Allen zo ontevreden met het resultaat dat hij United Artists vroeg Manhattan niet uit te brengen en bood aan kosteloos een ander film voor hen te maken, stellende dat hij vond dat als dit het beste was wat hij kon doen, hem geen geld gegeven zou moeten worden om films te maken.

De volledige soundtrack bestaat uit composities van George Gershwin, uitgevoerd door het New York Philharmonic onder Zubin Mehta en het Buffalo Philharmonic onder Michael Tilson Thomas, inclusief het kenmerkende stuk van de film, Rhapsody in Blue.

Allen stond erop dat de breedbeeldaspectverhouding van de film behouden bleef voor dvd- en videoreleases, een ongebruikelijk verzoek op een moment dat breedbeeldfilms doorgaans pan-and-scanned werden voor televisie en video, wat resulteerde in geletterde kopieën met een grijze rand.

In 2001 selecteerde de Amerikaanse Library of Congress Manhattan voor bewaring in het National Film Registry, stellende dat het cultureel, historisch of esthetisch significant was.

Het portret van een man op middelbare leeftijd die een tiener datet in Manhattan kreeg bij release weinig kritiek, maar kreeg hernieuwde aandacht eind jaren 2010 na de controverse rond Woody Allen na beschuldigingen van seksueel misbruik door zijn dochter Dylan Farrow.

In 2012 werd Manhattans screenplay live opgevoerd in het Los Angeles County Museum of Art als onderdeel van Jason Reitmans Live Read-serie, met acteurs als Stephen Merchant, Olivia Munn en Shailene Woodley die het script zonder voorbereiding voorlazen, en de opvoering werd niet opgenomen.