The Living Daylights

Roger Moore trok zich na 12 jaar en zeven films terug uit de rol van James Bond na de gemengde ontvangst van A View to a Kill; Albert Broccoli beweerde echter dat hij Moore had laten gaan.

Voor de rol van Bond auditioneerden onder anderen Sam Neill, Pierce Brosnan en Timothy Dalton; regisseur John Glen en de familie Broccoli waren onder de indruk van Sam Neill, maar Albert Broccoli was niet overtuigd.

Pierce Brosnan kreeg de rol aanvankelijk aangeboden, maar zijn tv-serie Remington Steele werd hierdoor nieuw leven ingeblazen door NBC, waarna Broccoli het aanbod introk omdat hij Bond niet met een actuele tv-serie geassocieerd wilde zien.

Timothy Dalton kreeg de rol via zijn vrouw Dana Broccoli aanbevolen, maar was aanvankelijk niet beschikbaar omdat hij Brenda Starr moest opnemen; hij zegde uiteindelijk telefonisch toe vanuit een hotelkamer op de luchthaven van Miami.

Acteur Robert Bathurst werd overgehaald te auditeren voor Bond, vermoedelijk enkel als drukmiddel om Dalton te overtuigen de rol te accepteren.

Zanger Morten Harket van a-ha kreeg een rolletje als handlanger aangeboden maar sloeg dit af, omdat hij vond dat hij enkel om zijn populariteit gecast zou worden en niet om zijn acteertalent.

Het personage generaal Gogol zou oorspronkelijk de rol van Koskovs KGB-generaal vervullen, maar acteur Walter Gotell was te ziek voor de grote rol, waardoor het nieuwe personage Leonid Pushkin werd gecreëerd; dit was Gogols laatste verschijning in een Bondfilm.

De openingsscène met de parachutesprong werd gefilmd op de Rock of Gibraltar, waarbij vooral hetzelfde korte wegstuk vanuit verschillende hoeken werd gefilmd; het moment waarop de Land Rover de lucht in gaat werd apart opgenomen bij Beachy Head in Engeland.

Tijdens het filmen van een gevecht tussen Bond en Necros brak stuntman Bill Weston een vinger en werd hij ook een keer buiten bewustzijn geslagen door acteur Andreas Wisniewski.

Het vliegtuig dat in de film als Brits en later als Sovjet-toestel wordt getoond, was in werkelijkheid een toestel van de Spaanse luchtmacht; de scènes waarin Necros van het vliegtuig valt tonen echter een ander type vliegtuig dan eerder in de film te zien is.

The Living Daylights was de laatste Bondfilm met muziek van componist John Barry, die zelf een cameo heeft als orkestdirigent aan het einde van de film.

Er ontstonden twee verschillende versies van het titelnummer omdat a-ha en John Barry niet goed konden samenwerken; Barry's filmversie staat op de soundtrack, terwijl de door de band geprefereerde versie op hun album Stay on These Roads verscheen.

Het Rode Kruis diende klachten in en de Britse tak probeerde zelfs juridische stappen te ondernemen omdat in de film drugspakketten en voertuigen met het Rode Kruis-logo werden gebruikt, wat leidde tot een disclaimer aan het begin van de film.

De film brak met een openingsweekend van 11 miljoen dollar in de VS het record voor de beste driedaagse opening van een Bondfilm tot dan toe, met een totale wereldwijde opbrengst van 191,2 miljoen dollar.