Juno

Producent Mason Novick benaderde Diablo Cody oorspronkelijk om haar memoires als stripper 'Candy Girl' voor de film aan te passen, maar stelde voor dat zij eerst een spec-scenario zou schrijven om haar schrijftalent aan studio's te tonen; dit voorbeeld werd Juno.

Diablo Cody schreef het scenario in slechts zeven weken in de Starbucks in een Target-winkel in Crystal, Minnesota, en putte veel uit haar eigen middelbare schoolervaringen, waaronder een vriendje die van tic-tacs hield (de basis voor Paulie) en een hamburgertelefoon identiek aan die van haarzelf.

Het script werd door verschillende grote studio's afgewezen vanwege zijn controversiële onderwerp voordat de productiemaatschappij Mr. Mudd van John Malkovich het op zich nam, en het werd later naar Mandate Pictures gebracht.

Jason Reitman had nog geen speelfilmregisseurervaring toen hij Juno nastreefde, omdat zijn eerste film Thank You for Smoking nog niet was uitgebracht; hij vecht er toch voor om het te regisseren, voelend dat hij het voor altijd zou betreuren als hij het niet deed.

Reitman besloot Elliot Page als Juno in te zetten na bewondering voor zijn optreden in Hard Candy, en stelde zich Page in de rol voor vanaf zijn eerste lezing van het script; hij reisde naar de filmset van Page om hem persoonlijk het rol aan te bieden.

Reitman gaf het script aan J.K. Simmons zonder hem te vertellen welke rol hij voor hem bestemd had; Simmons zei dat hij zelfs blij zou zijn geweest om de stille middelbare schoolleraar te spelen.

Om een castingpakket aan Fox Searchlight te presenteren, filmde Reitman een 45 pagina's durende screen test op 35mm-film met Page, Simmons, Olivia Thirlby en Michael Cera tegen een zwarte achtergrond op een Panavision-podium, stellende dat screen tests samen essentieel waren omdat de film over relaties ging.

Jennifer Garner accepteerde een lager salaris dan gebruikelijk om de film binnen zijn begroting van 6,5 miljoen dollar te houden, en zij adviseerde Jason Bateman voor de rol van Mark na met hem aan The Kingdom te hebben gewerkt; Bateman was de laatste acteur die werd gecast.

Dj en producer Cut Chemist (Lucas McFadden), die scoringwerk voor Reitman deed, heeft een gastoptreden als de scheikundeleraar — een castingkeuze die Reitman 'perfecte ironie' noemde.

Hoewel Vancouver vanwege budgetredenen vaak als vervanging voor Amerikaanse locaties dient, stond Reitman erop dat de keuze om daar te filmen specifiek op zijn verzoek was gedaan, stellende voor Minnesota.

Het filmen vond plaats in slechts 30 dagen in februari en maart 2007; onverwachte echte sneeuwval stelde de crew in staat winterscènes met echte sneeuw te filmen in plaats van kunstsneeuw in te voeren, wat resulteerde in bredere sneeuwopnames dan gepland.

De laatste scène, ingesteld in de zomer, was ingepland voor de laatste dag van filmen; na een lange periode van regen die het voor maanden zou kunnen uitstellen, klaarde het weer net op tijd op zodat het in de zon kon worden gefilmd.

Om veranderende seizoenen af te beelden ondanks de korte 30-daagse opnameperiode, gebruikte de crew nep-flora, inclusief samengestelde bruine bladeren op een boom, lichterroze geretoucheerde kersenbloesems voor de herfst, een ventilator om kunstmatig vallende bladeren op te waaien, en nep-bloemen voor het zomerafsluit.

Elliot Page droeg twee formaten van prothesebukken met zwangerschap die als een korset pasten, plus een derde 'echte' buik gebruikt voor de echoscopische scène, samen met verschillende formaten nep-borsten.

De beelden die op het echoscopische scherm in Juno's scène werden weergegeven, waren werkelijke beelden van de zoon van toezichthouder geluidsontwerper Scott Sanders, digitaal ingebed in post-productie.

Elliot Page stelde voor om The Moldy Peaches' muziek aan Reitman te gebruiken, nummers voor hem op zijn computer spelend, wat Reitman ertoe bracht contact op te nemen met Kimya Dawson, die een pak van ongeveer 120 zelf-opgenomen nummers ter overweging stuurde.

Componist Mateo Messina creëerde de instrumentale score van de film met gebruik van een versleten, vals secondehands gitaar genaamd 'Stella,' gespeeld door gitarist Billy Katz, om overeen te stemmen met de loshangende akoestische sfeer van Kimya Dawson's muziek.

Reitman vond het openingstitels nummer 'All I Want Is You' van Barry Louis Polisar na uren zoeken op iTunes, en bouwde de hele openingstitels sequentie rond zijn handgemaakte, onschuldige kwaliteit.

Voor de rotoscoped openingstitels sequentie werd Elliot Page gefilmd terwijl hij op een loopband liep en SunnyD dronk; de resulterende 900 afbeeldingen werden herhaaldelijk door een kopieermachine gehaald om ze af te knotten totdat ze er handgetekend uitzagen, en vervolgens samengesteld tot een geanimeerde sequentie.

Na de release van de film stuurde Fox Searchlight hamburgertelefoons zoals die gebruikt door Juno naar journalisten en critici als promotie; niet-gelieerde bedrijven begonnen vervolgens soortgelijke telefoons online te verkopen, waarbij eBay-verkopen in de maand na release met 759 procent stegen.

Juno bracht zijn hele begroting van 6,5 miljoen dollar binnen twintig dagen na release terug, negentien daarvan tijdens zijn beperkte bioscoopreleaseperiode, en ging uiteindelijk meer dan 232 miljoen dollar wereldwijd verdienen, wat Fox Searchlight's eerste film werd om de 100 miljoen dollar te overschrijden.

Nadat 17 studenten onder de 16 in 2008 zwanger werden op een middelbare school in Massachusetts, bedacht Time magazine de term 'Juno Effect,' waarbij sommige commentatoren de film ervan beschuldigden tienergruwelen te vergoelijken.

Reitman was gefrustreerd dat Juno ongeschikt werd verklaard voor Canada's Genie Awards ondanks zijn Canadese regisseur, cast en crew, omdat zijn enige financiers de Amerikaanse bedrijven Mandate Pictures en Fox Searchlight waren.