Carrie

Carrie was de eerste roman van Stephen King die werd gepubliceerd én de eerste die werd verfilmd, wat het startpunt vormde van meer dan 100 verfilmingen van zijn werk. King was destijds 26 jaar en kreeg slechts 2.500 dollar voor de filmrechten.

Regisseur Brian De Palma las het boek via een schrijversvriend en drong er zelf op aan de film te mogen regisseren, nog voordat een studio de rechten had gekocht. United Artists gaf hem uiteindelijk maar een budget van 1,6 miljoen dollar, dat later opliep tot 1,8 miljoen dollar, wat weinig was voor een horrorfilm in die tijd.

Sissy Spacek werd door haar man Jack Fisk aangemoedigd om auditie te doen voor de rol van Carrie; hij overtuigde De Palma om haar te laten voorlezen. Om de rol te bemachtigen liet Spacek een tv-commercial schieten, smeerde ze vaseline in haar haar, waste haar gezicht niet en verscheen ze op de screentest in een zelfgemaakte matrozenjurk van haar moeder uit haar schooltijd.

De Palma's eerste keuze voor de rol van Carrie was aanvankelijk Betsy Slade, en ook Melanie Griffith deed auditie voor de titelrol.

Nancy Allen was de laatste actrice die auditie deed voor de film, net op het moment dat ze bijna Hollywood wilde verlaten. Zij en De Palma trouwden later, in 1979, en scheidden in 1984.

Priscilla Pointer en Amy Irving spelen in de film moeder en dochter, en dat zijn ze in werkelijkheid ook.

De opnames begonnen op 1 maart 1976. Directeur fotografie Isidore Mankofsky werd tijdens de opnames vervangen door Mario Tosi na conflicten met De Palma.

De originele openingsscène, waarin het huis van de Whites door stenen uit de lucht werd getroffen, ging verloren doordat een mechanisch defect optrad tijdens het filmen van de vernietiging van het huismodel; de filmmakers besloten het model toen gewoon af te branden en de stenenscène helemaal te schrappen.

Voor de laatste scène, waarin Sue Snells hand uit Carries graf wordt gegrepen, weigerde Sissy Spacek een stuntdubbel te gebruiken en liet zich zelf onder aarde en grind begraven door haar eigen man Jack Fisk.

De slotscène werd achterstevoren gefilmd om een droomachtig effect te creëren, geïnspireerd op de slotscène van de film Deliverance (1972).

Special effects supervisor Gregory M. Auer bedacht het mechanisme waarmee Piper Laurie tijdens het climax-moment door vliegende keukenmessen wordt geraakt; zijn werk aan deze film beïnvloedde veel latere horrorfilms.

De filmmuziek werd gecomponeerd door Pino Donaggio, die ook twee popnummers voor de balscène schreef op tekst van Merrit Malloy, gezongen door Katie Irving (geen familie van Amy Irving).

In het boek van Stephen King heet de gymlerares Desjardin in plaats van Collins zoals in de film, en overleeft zij het bal om later een uitgebreide verklaring aan de politie af te leggen, wat in de film anders wordt getoond.

Regisseur Quentin Tarantino plaatste Carrie op nummer acht in zijn lijst van favoriete films.

In 2022 werd Carrie door de Library of Congress geselecteerd voor bewaring in het National Film Registry vanwege zijn culturele, historische en esthetische betekenis.