Krull

Het project ontstond in 1980 toen Columbia-president Frank Price producent Ron Silverman vroeg een fantasyfilm te maken geïnspireerd op Dungeons and Dragons.

De eerste versie van het scenario heette 'The Dragons of Krull' en had oorspronkelijk een draak als Het Beest; dit werd later een meer 'reptielachtig' wezen, wat leidde tot de uiteindelijke titel Krull.

Een monsterlijke slangenvrouw werd uit het verhaal geschrapt omdat ze te veel leek op Medusa uit Clash of the Titans, dat enkele jaren eerder was uitgebracht.

Schrijver Steve Tesich maakte een tweede versie van het script die uiteindelijk werd verworpen omdat ze te dialoogzwaar was en te weinig speciale effecten bevatte, waarna de oorspronkelijke versie van Stanford Sherman opnieuw werd bewerkt.

In een eerder stadium van de ontwikkeling was gepland dat Lyssa tegen het einde van het verhaal de antagonist zou worden, maar dit idee werd geschrapt omdat de makers haar niet 'minder puur' wilden maken.

Regisseur Peter Yates haatte het werken aan de film zo erg dat hij tijdens de opnames een vakantie naar het Caribisch gebied nam, waardoor het special-effectsteam drie weken pauze moest houden.

Er werden 23 grote decorstukken gebouwd en de film werd opgenomen op meer dan tien geluidsstudio's van Pinewood Studios, met een budget van ongeveer 27 tot 30 miljoen dollar.

Freddie Jones gebruikte geen veiligheidskabels tijdens het beklimmen van het gigantische spinnenweb omdat de kabels zichtbaar zouden zijn geweest in beeld.

Voor de scène waarin de vloer onder Colwyn en zijn mannen opengaat, ging er bijna iets goed mis: acteur Ken Marshall deed langer over zijn tekst dan verwacht en ontsnapte ternauwernood aan de dichtslaande machine-onderdelen, wat hem maanden gevoelloosheid in zijn hiel bezorgde.

De moeraskostuums voor de Slayers waren pas kort voor de opnames klaar, waardoor veel van de gevechtschoreografie op het laatste moment moest worden aangepast aan de beperkingen van de kostuums.

Voor het personage Rell the Cyclops droeg acteur Bernard Bresslaw prothetische make-up over zijn eigen ogen, terwijl het 'solo-oog' op zijn voorhoofd met een radiografische besturing werd bediend, waardoor hij tijdens het filmen slechts door één ooggaatje kon kijken.

Voor de gedaanteverwisseling van Ergo in een puppy gebruikten de makers een reeks vergrote foto's die geleidelijk werden gecombineerd met tekenwerk, in plaats van de traditionele overvloeitechniek, en op het einde werd een echte hond in beeld gebracht.

Francesca Annis kreeg 23 stukken 'verouderende' prothetische make-up op haar gezicht aangebracht voor haar rol als de Widow of the Web.

De stem van Lysette Anthony als Lyssa werd zonder vermelding in de aftiteling opnieuw ingesproken door de Amerikaanse actrice Lindsay Crouse omdat de producenten een volwassener klinkende stem voor de prinses wilden.

Robbie Coltranes stem werd zonder credit nagesynchroniseerd door Michael Elphick.

De filmmuziek werd gecomponeerd door James Horner en uitgevoerd door het London Symphony Orchestra en de Ambrosian Singers, en wordt beschouwd als een van de sterkste vroege werken van de componist.

Justin K. Thompson, regisseur van Spider-Man: Across the Spider-Verse, onthulde dat de spinnenwebscène uit Krull invloed had op het ontwerp van de spin in Go Home Machine, dat ook naar het personage Ynyr is vernoemd.

Ondanks de kritische en commerciële mislukking bij release, ontwikkelde Krull in de loop der jaren een cultstatus.