The Tree of Life

Het project groeide voort uit een verlaten idee van Terrence Malick genaamd Q, bedacht na het succes van Days of Heaven (1978), dat bedoeld was om een geschiedenis van het universum uit te beelden via de vorming van de Aarde en het ontstaan van leven.

Enkele ideeën uit Q werden geschrapt uit de uiteindelijke film, waaronder een scène in het Midden-Oosten tijdens de Eerste Wereldoorlog en een onderwater minotaurus die droomde over de evolutie van het universum.

Terrence Malick presenteerde het concept van The Tree of Life aan Bill Pohlad, hoofd van River Road Entertainment, terwijl beiden aan een vroege versie van Che werkten; Pohlad vond het idee aanvankelijk 'gek' voordat hij besloot de film te financieren.

De film werd oorspronkelijk in 2005 aangekondigd met plannen om deels in India op te nemen, en Colin Farrell en Mel Gibson waren op een bepaald moment aan het project verbonden.

Heath Ledger was ingesteld om Mr. O'Brien te spelen maar trok zich ongeveer een maand voor zijn dood in begin 2008 terug vanwege terugkerende ziekten.

Het productieteam besteedde meer dan een jaar aan casting en zag meer dan 10.000 Texaanse studenten voor de rollen van de drie broers, en ongeveer 95% van de gehele cast had geen eerdere acteerervaring.

De naamgefende boom van de film was een grote live oak die uit een perceel vijf kilometer buiten Smithville werd opgegraven; de boom en wortelkluit van 65.000 pond werden per vrachtwagen aangevoerd en voor de opnames opnieuw geplant.

Malick filmde met geen vast verlichtingsapparatuur of generators, gebruikte alleen handheldcamera's en natuurlijk licht, en veranderde aspecten van een scène tussen opnamen om spontane 'momenten van waarheid' te creëren.

Cinematograaf Emmanuel Lubezki schatte dat hij 600.000 meter film opnam, meer dan 350 uur beeldmateriaal, en de eerste montagesnit van de film liep naar verluidt 8 uur lang.

Visuele effectenspecialist Douglas Trumbull, die bijna dertig jaar uit Hollywood weg was geweest, werd door zijn vriend Malick ingehuurd om de kosmische sequenties praktisch te creëren in plaats van met CGI, met verwijzing naar zijn werk aan 2001: A Space Odyssey.

Om de universeumsequentie te creëren, gebruikte Trumbull's team chemicaliën, verf, fluorescentde kleurstoffen, rook, CO2, lichtkogels en fotografie met hoge snelheid, inclusief het gieten van melk door een trechter in een smal gootje om een kosmisch, galactisch effect te bereiken.

Het flikkerende lichteffect aan het begin en einde van de film wordt toegeschreven aan de lumia-compositie Opus 161 van Thomas Wilfred.

The Tree of Life was de eerste Amerikaanse film die sinds Fahrenheit 9/11 in 2004 de Palme d'Or op Cannes won, en werd op zijn première zowel met boegeroep als applaus ontvangen.

In 2018 gaf Malick een verlengde versie van 188 minuten van de film uit voor de Criterion Collection, gefinancierd in een ongebruikelijke regeling met Fox Searchlight, met nieuw beeldmateriaal, verlengde scènes en gewijzigde kleurcorrectie, hoewel Malick volhield dat de originele versie uit 2011 de definitieve versie blijft.