Children of Men

De optie voor het scenario gebaseerd op de roman van P. D. James werd in 1997 door Beacon Pictures verworven, en het script kende meerdere versies geschreven door Paul Chart, vervolgens Mark Fergus en Hawk Ostby, voordat Cuarón zich in 2001 bij het project aansloot.

Bang om zich te veel te laten beïnvloeden en te gaan 'aan alles twijfelen', koos Alfonso Cuarón ervoor om het originele roman van P. D. James niet te lezen, en gaf hij de voorkeur aan het lezen van een verkorte versie terwijl zijn medeautor Timothy J. Sexton het volledige boek las.

Cuarón toonde Clive Owen de film La Bataille d'Alger als model voor maatschappelijke wederopbouw om zijn visie voor de film te illustreren, en steunde zich ook op lectuur van Slavoj Žižek om het filosofische raamwerk van het verhaal op te bouwen.

Een nieuwe versie van het scenario, herschreven door David Arata, zorgde ervoor dat Clive Owen overtuigd was om bij het project aan te sluiten en de voorbereiding in te leiden; de acteur leverde bovendien niet-geaccrediteerde bijdragen aan het schrijven.

De opnames in Londen vielen samen met de aanslagen van juli 2005 in de stad, maar Cuarón heeft nooit overwogen de opnames te verplaatsen, stellende dat bepaalde locaties onvervangbaar waren; de scène van de aanslag op Fleet Street werd dus anderhalf maand na de echte aanslagen opgenomen.

Om Londen een meer vervallen aanzien te geven, vroeg Cuarón zijn team om de decors 'meer Mexicaans' te maken, zich voorstellend hoe een soortgelijke plaats eruit zou zien in Mexicaanse armoede.

The Shard, die op het moment van opname nog niet bestond, werd digitaal aan de skyline van Londen toegevoegd op basis van voorlopige architectonische tekeningen, omdat het gebouw voltooid zou zijn tegen de fictieve datum van 2027.

De plansequens van de hinderlaag op de weg vereiste een speciaal cameragereedsschap uitgevonden door Gary Thieltges, met een gemodificeerd voertuig waarvan de stoelen omlaag konden zakken om de acteurs verborgen te houden en een klapheldere voorruit die de camerabeweging mogelijk maakte.

Tijdens het opnemen van de lange plansequens waarin Theo door een belegerd gebouw loopt, spetterde bloed per ongeluk op de cameralens; cinematograaf Emmanuel Lubezki overtuigde Cuarón om dit incident in de eindmontage te behouden.

In tegenstelling tot wat vaak is gerapporteerd, zijn de beroemde plansequensen in de film niet volledig continu: het visuele effectenteam combineerde meerdere takes om de illusie van ononderbroken camerabeweging te creëren, met bijvoorbeeld de scène van de hinderlaag in de auto samengesteld uit zes segmenten opgenomen op vier verschillende locaties en verbonden door vijf onzichtbare digitale transities.

Voor de scène van Kee's bevalling, opgenomen in één plansequens van meer dan drie minuten, werden twee takes opgenomen: de tweede verborg de benen van actrice Clare-Hope Ashitey, vervangen door kunstmatige benen, terwijl de baby oorspronkelijk ontworpen was als een animatronisch figuur voordat het digitaal vervangen werd door een synthetisch beeld gemaakt door Framestore.

Cuarón bestelde bij de Britse componist John Tavener een stuk van vijftien minuten getiteld 'Fragments of a Prayer', gebruikt als een terugkerend spiritueel motief in de film, met teksten in het Latijn, Duits en Sanskriet gezongen door mezzosopraan Sarah Connolly.

De film bevat veel visuele en symbolische verwijzingen: een varkensvormige ballon ter ere van het album Animals van Pink Floyd, evenals kunstwerken zoals David van Michelangelo, Guernica van Picasso en Kissing Coppers van Banksy zichtbaar in de scène bij Battersea Power Station, gepresenteerd als een verwijzing naar de Tate Modern.

Een scène die een vrouw toont die het lichaam van haar zoon vasthoudt, verwijst direct naar een echte foto genomen op de Balkan, zelf geïnspireerd door La Pietà van Michelangelo, wat volgens Cuarón een spel van kruisverwijzingen door de hele film creëert.

Hoewel het beperkte uitgebracht werd en weinig marketingstrategie kreeg tijdens het seizoen van prijzen, werd de film genomineerd voor drie Oscars en won het de prijs voor beste cinematografie en beste art direction op de BAFTA's, voordat het regelmatig genoemd werd tussen de beste films van de jaren 2000 en de 21e eeuw.