Shōgun

De miniserie is gebaseerd op de roman van James Clavell uit 1975 en volgt losgezegd de werkelijke geschiedenis van de Engelse navigator William Adams, die in 1600 in Japan arriveerde en een hoge positie aan het hof van de shogun bereikte.

James Clavell en het televisiestation NBC wilden aanvankelijk Sean Connery in de rol van Blackthorne zien, maar de acteur lachte slechts om het idee om maanden te spenderen aan opnames in Japan, omdat hem de ervaring van het werken daar aan de film 'You Only Live Twice' niet beviel.

Naast Connery werden Roger Moore en Albert Finney overwogen voor de rol van Blackthorne; Clavell zelf was aanvankelijk tegen Richard Chamberlaine, en wilde liever Finney zien, maar was later volledig enthousiast over Chamberlaines spel.

Van de Japanse acteurs spraken slechts drie in werkelijkheid Engels — Yoko Shimada, Obayashi en Okada; tijdens de opnames sprak Shimada bijna geen Engels en reciteerde zij de dialogen fonetisch met hulp van een spreekdocent, waarna de onuitsprekbare woorden later in postproductie werden vervangen of nagesproken.

Als Europese zeilschip uit de 16e eeuw voor de rol van de 'Erasmus' werd de 'Golden Hinde' gebruikt — een replica van het galjoen van Francis Drake, gebouwd in het begin van de jaren 1970 ter gelegenheid van het 400-jarig jubileum van zijn wereldomzeilingsreis; in 1979 maakte dit schip speciaal voor de opnames de oversteek van de VS naar Japan.

De opnames van Toranaga's kasteel vonden plaats in Hikone Castle in prefectuur Shiga.

Japanse personages spreken gedurende de gehele serie Japans zonder ondertitels in de eerste uitzending — de makers wilden dat de kijker begrijpen wat er gebeurde alleen wanneer Blackthorne zelf begrijpt, volgens zijn perspectief.

De serie werd een van de best bekeken miniseries in de geschiedenis van NBC met een gemiddelde Nielsen-rating van 26,3 — het tweede grootste getal na de miniserie 'Roots'; gemiddeld 32,9% van alle huishoudens met televisies keek naar minstens een deel van de serie, en in de week van uitzending daalde de bezoekersaantallen van restaurants en bioscopen aanzienlijk.

Het succes van de miniserie maakte de massakeurige editie van Claveels roman een bestseller in de VS (2,1 miljoen exemplaren in 1980) en droeg, volgens een documentaire over de productie van de serie, bij aan de groeiende populariteit van de Japanse keuken, in het bijzonder sushi-restaurants, in Amerika.

In Japan werd de serie lauw ontvangen: toen deze in 1981 op het televisiestation TV Asahi werd uitgezonden, werd zij door kijkers gezien als een oppervlakkige en triviale behandeling van historische gebeurtenissen naast de meer authentieke historische drama's van NHK 'taiga'.

De serie was de eerste op Amerikaans televisie waar het woord 'piss' werd gehoord en een scène werd getoond waarin een personage wordt besmeurd met urine als teken van vernedering — een scène waarin de samoerai Omi op Blackthorne urigeert als straf voor belediging.

Voor het Japanse circuit in 1980 werd de serie ingekort tot 159 minuten, en de versie voor Europese kinemarkt werd nog sterker gekort — tot 125 minuten; precies deze verkorte versie kwam eerst uit op home video in Noord-Amerika, nog voordat de volledige versie van de miniserie werd uitgebracht.