Cheers liep bijna gevaar om na het eerste seizoen te worden geannuleerd, omdat het 74e plaats behaalde van de 77 (of 96, volgens verschillende gegevens) shows in de kijkcijfers, voordat het uiteindelijk een topgeplaatste Nielsen-hit werd.
Makers Glen Charles, Les Charles en James Burrows streefden ernaar een Spencer Tracy-Katharine Hepburn-achtige romance tussen Sam en Diane op te bouwen, en overwogen oorspronkelijk een Amerikaanse versie van Fawlty Towers in een hotel voordat zij zich hebben neergelegd bij een bar.
De vroege concepten van de show werden overwogen voor locaties zoals Barstow, Californië en Kansas City, Missouri, voordat de makers zich hebben neergelegd bij Boston.
Het uiterlijk van Cheers is gebaseerd op de Bull & Finch Pub in Boston, gevonden in een telefoonboek; eigenaar Tom Kershaw rekende de producenten slechts $1 om buiten- en binnenfoto's te maken, en verdiende later miljoenen met het licentiëren van het beeld van de pub.
Sam Malone werd oorspronkelijk geschreven als een gepensioneerde voetballer bedoeld voor Fred Dryer, maar Ted Danson werd in plaats daarvan gecast omdat hij jonger en ervarener was, wat leidde tot het herschrijven van het personage als een voormalige baseballwerper; Dryer verscheen later in de show als Sams vriend Dave Richards.
Bill Cosby werd ook overwogen voor de rol van Sam Malone in een vroeg stadium van het castingproces, na aanbeveling van het netwerk.
Ted Danson ging naar barscholing om zich voor te bereiden op zijn rol, en moest leren om valse sportkennis voor te wenden aangezien hij geen echte sportfan was en nooit naar een honkbalwedstrijd was geweest.
George Wendt auditioneerde oorspronkelijk voor een kleine rol van één woord genaamd 'George' (wiens enige regel 'Beer!' was), en na het krijgen van een groter onderdeel werd het personage hernoemd tot Norm Peterson.
John Ratzenberger auditioneerde voor de rol van Norm Peterson, die naar George Wendt ging, maar na de auditie suggereerde hij aan de producenten dat de show een 'bar weet-alles'-personage zou moeten hebben, wat leidde tot de creatie van Cliff Clavin speciaal voor hem.
Voordat zij zich op Danson en Long hebben neergelegd, testelden producenten twee andere paren voor de rollen van Sam en Diane: Fred Dryer met Julia Duffy, en William Devane met Lisa Eichhorn.
Nicholas Colasanto (Coach) had een verslechterende hartaandoening tijdens de opnames van seizoen drie en werd opgenomen in het ziekenhuis voor vocht in zijn longen; hij overleed aan een hartaanval in februari 1985, en omdat de seizoensfinale al met hem was opgenomen, legden de schrijvers het afzien van zijn afwezigheid uit voordat zij zijn dood op het scherm aanspraken in de première van seizoen vier.
Afleveringen van seizoen drie werden uit volgorde opgenomen, deels om Shelley Long's echte zwangerschap tegemoet te komen.
Het karakter van Rhea Perlman, Carla, kreeg drie extra kinderen gedurende de serie, ingeschreven om Perlman's echte zwangerschappen op te nemen.
Regisseur James Burrows stond erop filmmateriaal te gebruiken in plaats van videotape; tijdens seizoen één, toen de kijkcijfers slecht waren, vroegen NBC en Paramount de show over te schakelen naar videotape om geld te besparen, maar een slechte testopname beëindigde het experiment.
De meeste afleveringen werden opgenomen voor een live studiPubliek op Paramount Stage 25, meestal op dinsdagavonden, met scripts die woensdag werden verstrekt, repetities vrijdag en definitieve scripts maandag.
Cold open-fragmenten waren vaak niet gerelateerd aan de rest van de aflevering en werden aan de laagst gerangschikte schrijvers toegewezen om te creëren; sommige cold opens werden zelfs hergebruikt van afleveringen die te lang liepen.
Voordat 'Where Everybody Knows Your Name' het themanummer werd, wezen producenten twee eerdere nummers van songwriters Gary Portnoy en Judy Hart Angelo af, inclusief één aangepast van hun mislukte Broadwaymusical Preppies.
De fictieve oprichtingsdatum van de bar 'Est. 1895' op het bord was een willekeurig gekozen getal dat Carla koos voor numerologische doeleinden, later geopenbaard in een aflevering van seizoen 8 samen met de originele naam van de bar, Mom's.
John Cleese won een Primetime Emmy voor zijn gastoptreden als Dr. Simon Finch-Royce, en de show bevatte talrijke celebrity cameo's inclusief Alex Trebek, Johnny Carson en politici zoals John Kerry en Michael Dukakis.
De seriefinale in 1993 trok 93 miljoen kijkers aan (64% van alle TV-kijkers die nacht), wat de meest bekeken enkele televisie-aflevering van de jaren 1990 in de VS werd, en NBC wijdde een hele nacht aan het evenement inclusief een voorspel gepresenteerd door Bob Costas en een live Tonight Show-uitzending vanuit de Bull & Finch Pub.
Nadat de show was afgelopen, werd de 1.000 vierkante voet grote barset aangeboden aan het Smithsonian, dat het afwees omdat het te groot was; het ging uiteindelijk naar het Museum of Television, en de fysieke bar zelf verkocht in 2023 voor $675.000 op veiling, met alleen de voordeur die in 2025 voor $163.000 verkocht werd.
