NBC-baas Brandon Tartikoff stelde de serie voor aan Stephen J. Cannell als een mix van The Dirty Dozen, Mission: Impossible, The Magnificent Seven, Mad Max en Hill Street Blues, met als extra ingrediënt 'Mr. T die de auto bestuurt'.
Cannell was net ontslagen bij ABC omdat hij geen hitserie had kunnen produceren, en The A-Team was zijn eerste project nadat hij door NBC was aangenomen.
De serie werd oorspronkelijk door Cannell rond Mr. T geschreven, naar aanleiding van diens optreden in Rocky III; aanvankelijk zou Mr. T de leider worden met weinig tekst voor de andere personages, maar tijdens het schrijfproces werd het personage Hannibal bedacht die uiteindelijk de leiding kreeg.
Het concept van de serie veranderde tijdens de ontwikkeling van een serieuze actieserie naar een parodie op actie- en oorlogsfilms, met een kinderlijker, humoristischer en minder gewelddadig karakter.
De rol van Face werd door Frank Lupo en Stephen J. Cannell speciaal geschreven met Dirk Benedict in gedachten, maar NBC stond erop dat een andere acteur de rol zou spelen, waardoor Tim Dunigan de piloot speelde voordat Benedict hem verving omdat Dunigan 'te lang en te jong' werd bevonden.
James Coburn, bekend van The Magnificent Seven, werd overwogen voor de rol van Hannibal, terwijl George Peppard destijds juist in overweging was genomen voor een rol in The Magnificent Seven zelf.
De rol van B.A. Baracus werd volgens Mr. T zelf specifiek voor hem geschreven, wat wordt bevestigd door Cannells eigen verhaal over het oorspronkelijke concept van Tartikoff.
Tia Carrere zou vanaf het vijfde seizoen bij de vaste cast komen als Vietnamese oorlogswees, maar haar contract bij General Hospital verhinderde dit, waardoor haar personage plots werd geschrapt en vervangen door Frankie Santana.
Dwight Schultz stond op het punt vervangen te worden als Murdock omdat de producers vonden dat hij zijn rol overdreef; pas na een testvertoning met publiek besloot men hem aan te houden.
Vanwege een beperkt budget werden sommige bijrolacteurs hergebruikt als verschillende schurken in latere afleveringen; alle scènes van zo'n acteur in meerdere rollen werden dan op één dag opgenomen.
Tussen George Peppard en Mr. T boterde het niet goed op de set, vooral omdat Peppard er moeite mee had dat Mr. T, ondanks geen formele acteeropleiding, de echte ster van de serie was.
Melinda Culea (Amy Allen) zou uit de serie zijn geschreven omdat ze te veel eisen stelde, zoals de wens om deel uit te maken van het team en meer actiescènes te spelen.
In 1984 werden hoofdrolspelers George Peppard, Mr. T, Dirk Benedict en Dwight Schultz uitgenodigd naar Nederland; de enorme toeloop van fans was zo onvoorzien dat de acteurs uit veiligheidsoverwegingen vroegtijdig moesten vertrekken.
De allereerste reguliere aflevering, uitgezonden na de Super Bowl XVII op 30 januari 1983, bereikte 26,4% van het televisiepubliek en behaalde de vierde plaats in de Nielsen-hitlijst.
In een Yahoo!-enquête onder 1000 Amerikaanse kijkers uit 2003 werd The A-Team verkozen tot de 'oude' televisieserie die kijkers het liefst terug zouden zien, met een hogere score dan The Dukes of Hazzard en Knight Rider.
Ondanks de talloze explosies, stunts, kogelregens en vuistgevechten in de hele serie viel er slechts één zichtbare dode, namelijk generaal Fulbright.
De iconische themetune werd gecomponeerd door Mike Post en Pete Carpenter; in de aflevering 'Cowboy George' uit seizoen 4, met een gastrol van Boy George, werd in plaats van de gebruikelijke muziek het nummer 'Karma Chameleon' van Culture Club gebruikt tijdens de aftiteling.
De titel 'A-Team' verwijst naar de standaardbenaming voor de kleinste legereenheid van de Green Berets, waartoe de vier hoofdpersonages tijdens hun tijd in Vietnam behoorden.
De introtekst begon in de eerste afleveringen met 'Ten years ago...', wat later werd aangepast naar 'In 1972...' omdat de oorspronkelijke tekst niet meer klopte bij latere herhalingen.
Na het einde van de serie deden jarenlang geruchten de ronde over een reünie-bioscoopfilm waarin het team volledig gratie zou krijgen, maar deze plannen werden losgelaten na het overlijden van George Peppard in mei 1994.
