Starsky & Hutch

De serie werd gecreëerd door William Blinn, geïnspireerd door het succes van de film Busting, en geproduceerd door Spelling-Goldberg Productions.

De naam 'Huggy Bear' werd voor het eerst gebruikt door William Blinn in een aflevering die hij schreef voor de serie The Rookies in 1973, waar het personage werd gespeeld door Johnny Brown.

Het personage van de lastiggevallen zangeres in de aflevering 'Long Walk Down a Short Dirt Road' werd geschreven met Dolly Parton in gedachten en geïnspireerd door een werkelijk incident dat de zangeres meemaakte, hoewel uiteindelijk Lynn Anderson de rol speelde.

Paul Michael Glaser probeerde de serie vóór het derde seizoen te verlaten en spande zelfs een rechtszaak tegen de producers aan om zijn contract ontbonden te krijgen; ondertussen werd het personage van agent Linda Baylor (Roz Kelly) gecreëerd als mogelijke vervanger, maar verscheen slechts in één aflevering.

Glaser keerde terug naar de serie nadat hij meer creatieve controle, de mogelijkheid om afleveringen te regisseren en een salarisverhogering van 5.000 naar 35.000 dollar per aflevering had gekregen.

Voor het vierde seizoen werd Starsky's jongere broer Nick geïntroduceerd, gespeeld door John Herzfeld, als mogelijke vervanger van het hoofdpersonage mocht Glaser besluiten de serie definitief te verlaten.

In de afsluitende aflevering 'Sweet Revenge' voorzagen de eerste versies van het script in de dood van het personage Starsky, maar de producers besloten dat hij zou overleven om de continuïteit van herhalingen en een mogelijk revival van de serie niet te schaden.

Een groot deel van de serie werd opgenomen in de kustplaats San Pedro in Los Angeles, en het gebouw dat in het eerste seizoen als politiebureau werd gebruikt, is nu het gemeentehuis van de wijk San Pedro.

Bij de Britse BBC werd de aflevering 'The Fix', waarin maffiosi Hutch heroïne injecteren, als te grafisch beschouwd en bleef tot 1999 verbannen uit de uitzendingen.

William Blinn wilde dat Starsky oorspronkelijk een cabriolet Chevrolet Camaro zou besturen, maar bij aanvang van de productie van de pilot werd gekozen voor twee Ford Gran Torino's uit 1975 die door Ford's autoleeneprogramma voor televisieproducties ter beschikking werden gesteld.

Paul Michael Glaser haatte de rode Ford Gran Torino met witte streep vanaf het eerste moment, en gaf hem zelfs de bijnaam 'gestreepte tomaat' (een bijnaam die later in het scenario werd opgenomen), en gaf toe dat hij tijdens rijscènes opzettelijk probeerde de auto's te mishandelen.

Omdat de Californische wet mechanische wijzigingen aan motors van nieuwe auto's verbood, werden de geluidsjeffecten van de sterke motor die in de serie te horen waren in postproductie toegevoegd.

Tijdens scherpe bochten naar rechts ontdekte men dat David Soul soms op de glijdende vinyl zitbank naar Glaser gleed, dus op verzoek van beide acteurs werden individuele bucket seats in één van de auto's geïnstalleerd.

Het titelthema van het eerste seizoen, gecomponeerd door Lalo Schifrin, had een donkere en onheilspellende toon, terwijl voor het tweede seizoen het thema 'Gotcha' van Tom Scott werd geadopteerd, veel bekender en gearrangeerd door verschillende muzikanten.

De populariteit van de serie stelde David Soul in staat zijn debuut als zanger te maken door een nummer in een aflevering uit te voeren, wat zijn single 'Silver Lady' aanmoedigde, een opmerkelijk verkoopsucces.

In 1976, het laatste productiejaar van de Gran Torino, bracht Ford een gelimiteerde uitgave van Starsky and Hutch replica's uit (slechts 1.305 stuks), waarvan één door Spelling-Goldberg als vervangauto's tijdens de opnamen werd gebruikt.

Een van de Ford Gran Torino replica's verscheen op een merkwaardige manier in de eerste aflevering van The Dukes of Hazzard, bestuurd door het personage Cooter Davenport, wat door veel fans wordt geïnterpreteerd als een knipoog naar de vervanging van de Torino door de Dodge Charger 'General Lee' als televisieicoon op vier wielen.