Gargoyles

Het idee voor de serie begon als een komische serie vergelijkbaar met De Gummi Beren, met een hedendaags verhaal, maar dat idee werd verworpen. Disneyproducer Tad Stones opperde toen om een waterspuwer als tragisch hoofdpersonage toe te voegen, waarna het hele concept werd herschreven tot een serieuzere, actiegerichte serie.

Het eerste seizoen werd volgens een 'sliding schedule' ontwikkeld, waarbij elke productiefase (schrijven, storyboarden, animeren) tien maanden kreeg met flinke overlap. Nadat de eerste dertien afleveringen af waren, wilde Buena Vista Television meteen een tweede seizoen van maar liefst 52 afleveringen, iets waar het productieteam eigenlijk niet klaar voor was.

Om de plotselinge uitbreiding naar 52 afleveringen in seizoen twee aan te kunnen, werd het schrijversteam verviervoudigd met onder anderen Lydia Marano, Cary Bates, Gary Sperling, Adam Gilad, Diane Duane en Peter Morwood.

Het derde seizoen, uitgezonden als Gargoyles: The Goliath Chronicles, kreeg een sterk verminderde episodeorder en werd verplaatst naar zaterdagochtend nadat interne machtsstrijd bij Disney (na het overlijden van president Frank Wells en het vertrek van Jeffrey Katzenberg) de steun voor de serie deed wegvallen. Mede-bedenker Greg Weisman beschouwt dit seizoen daarom niet als officieel canon.

New Yorkse kunstenaar Joe Tomasini klaagde Disney aan met de bewering dat zijn auteursrechtelijk beschermde scenario en personage-ontwerpen waren gekopieerd tijdens de ontwikkeling van Gargoyles. De zaak werd uiteindelijk afgewezen omdat bewezen werd dat Disney geen toegang had gehad tot Tomasini's creaties.

Onder de stemacteurs bevonden zich veel alumni van de Star Trek-franchise, waaronder Marina Sirtis en Jonathan Frakes, die vaste hoofdrollen speelden.

De serie werd sterk beïnvloed door Shakespeares Macbeth en A Midsummer Night's Dream, evenals door de middeleeuwse Schotse geschiedenis.

De ensembleopzet van de serie en de kenmerkende 30 seconden durende 'Previously, on Gargoyles...'-samenvatting aan het begin van latere afleveringen waren geïnspireerd op de show Bonkers, waaraan Weisman zelf ook meewerkte.

Voor een geplande, traditioneel geanimeerde filmversie werd Rick Baker ingehuurd om conceptkunst en zelfs een maquette van de personages te maken, maar het project werd uiteindelijk afgeblazen omdat het te duur zou worden en de serie inmiddels afgelopen was.

Als eerbetoon aan de gedeelde stemacteurs bevat de Engelse nasynchronisatie uit 2001 van de anime 3×3 Eyes verwijzingen naar Gargoyles, zoals een dakloze man die de themamuziek neuriet en een personage dat zich afvraagt wat krassen in massief steen kan maken.

De serie DuckTales (2017) bracht in zijn seriefinale een uitgebreid eerbetoon aan Gargoyles: personage Manny the Headless Man-Horse verandert kort in steen en transformeert dan in een gargoyle-achtige vorm, begeleid door de Gargoyles-themamuziek en de tekst 'I live again!', ingesproken door Keith David.

Het eerste seizoen van Gargoyles heeft een zeldzame score van 100% op Rotten Tomatoes, en IGN plaatste de serie in 2009 op nummer 45 van hun lijst van top 100 animatieseries.