Everybody Loves Raymond

Ray Romano kreeg een ontwikkelingsdeal na een vijf minuten durend optreden bij de Late Show with David Letterman medio 1995; Lettermans producent Rob Burnett vertelde dat er tegen het einde van het optreden al advocaten klaarstonden om een deal met hem te sluiten.

Philip Rosenthal werd showrunner nadat hij een Frasier-spec-script naar Lettermans productiebedrijf Worldwide Pants stuurde; hij kreeg vervolgens een video te zien van Romano waarin die zijn typische humor en een 'nieuwe bit' met rammelende sleutels demonstreerde, wat Rosenthal deed denken aan het vroege werk van Bill Cosby.

Romano baseerde het personage Robert niet op zijn echte broer Robert, maar op een andere broer, Richard; Rosenthal verwerkte op zijn beurt zijn eigen moeder en vrouw als basis voor respectievelijk Marie en Debra.

Hoewel Romano en de schrijvers de serie eigenlijk in Queens wilden laten spelen, koos CBS voor Long Island vanwege de brede aantrekkingskracht van die buitenwijk met stedelijke elementen.

De titel Everybody Loves Raymond komt van een uitspraak van Romano's echte broer Richard, die na een CableACE-prijs voor Ray's stand-up zei: 'Ik had een dag waarop mensen op me schoten, en jij komt thuis met trofeeën. Iedereen houdt van Raymond, of niet soms?'

Omdat Ray Romano weinig acteerervaring had, moest castingdirector Lisa Miller hem 'Taft-Hartleyen' om de wettelijke eisen van de Screen Actors Guild te omzeilen, en kreeg hij trainers om het personage overtuigend neer te zetten.

Brad Garrett was de enige acteur die auditie deed zonder dat Romano in de kamer aanwezig was; terwijl CBS aanvankelijk een klein, Danny DeVito-achtig personage voor Robert voor ogen had, speelde de veel langere Garrett hem juist als 'verslagen' en berustend in zijn rol als underdog.

Peter Boyle kwam door verwarring over de routebeschrijving chagrijnig en te laat aan bij zijn auditie voor Frank, waardoor hij tijdens het voorlezen al helemaal 'in karakter' was; Rosenthal gaf toe dat hij Boyle mede 'uit angst' voor diens humeur castede.

Doris Roberts werd pas gekozen als Marie na meer dan honderd andere actrices te hebben overwogen; ze deed geen enkele voorbereiding op haar auditie en speelde puur op haar onderbuikgevoel.

Een gemiddelde aflevering werd in een volledige werkweek gemaakt: lezen en repeteren op maandag, verder repeteren en scriptaanpassingen op dinsdag, een doorloop voor CBS op woensdag, camerablocking op donderdag en opname op vrijdag.

Regisseur Rosenthal stond erop dat de acteurs zich strikt aan het script hielden en niet gingen improviseren, al werden voor sommige scènes wel alternatieve regels ingebouwd.

De buitenopnames van het huis van Ray en Debra zijn gemaakt bij een woning aan Margaret Boulevard in Merrick, New York, die in 2018 zo'n 500.000 dollar waard was; net als in de serie ligt het huis van Frank en Marie er precies tegenover.

Voor de herkenningsmelodie van de serie gebruikten componisten Terry Trotter en Rick Marotta de eerste maten van een nummer uit Woody Allens film Manhattan (1979) en improviseerden ze de rest van het stuk.

Kevin James, die als schrijver en acteur voor Everybody Loves Raymond werkte, kreeg later zijn eigen serie The King of Queens; beide series kruisten elkaar meerdere keren, waarbij Kevin James' personage Doug Heffernan zelfs in Raymond opdook.

Ray Romano dook op als zichzelf/zijn personage in een aflevering van The Nanny naast Fran Drescher, met wie hij in werkelijkheid in de jaren '70 samen op de Hillcrest High School in Queens zat.

In 2009 reisde bedenker Philip Rosenthal naar Rusland om de serie aldaar te bewerken; dit avontuur werd vastgelegd in de documentaire Exporting Raymond, en resulteerde in de Russische versie Voronini.

In 2025 kwamen de overlevende castleden samen voor een 90 minuten durende reünie-special ter gelegenheid van het dertigjarig bestaan van de serie, met eerbetonen aan de overleden castleden Peter Boyle, Doris Roberts en Sawyer Sweeten; Romano en Rosenthal bevestigden dat er geen reboot of vervolgserie zou komen vanwege deze sterfgevallen.