Het project ontstond in 1980 als 'Genesis Climber Genocidas', een serieuze harde sf-serie met het vliegtuig-robotconcept 'Gawalk'. Omdat sponsors dit te somber vonden, werd er in allerijl een tweede, lichtere 'lokkertje'-concept bedacht genaamd 'Battle City Megaroad', dat uiteindelijk tot Macross zou uitgroeien.
De titel 'Macross' ontstond als compromis: producent Ōnishi wilde eigenlijk 'Macbeth' noemen, maar dat kon niet vanwege auteursrechten op de naam van Shakespeares toneelstuk, dus werd het een mix van 'macro' (enorm) en 'megaload/megaroad'.
De ondertitel 'Chōjikū Yōsai' (Super Dimension Fortress) verving vlak voor uitzending de eerdere werktitel 'Chō Dokyū Yōsai' (Super Dreadnought Fortress), omdat het kanji-teken voor 'dreadnought' (弩) door kinderen niet gelezen kon worden.
Het idee om een stad binnenin het ruimteschip te plaatsen, bedacht door Shōji Kawamori, was eerder al voorgesteld voor de Frans-Japanse coproductie 'Ulysses 31', maar werd daar door de Franse partners afgewezen.
Veel jonge stafleden waren zelf sf- en animefans die pas via dit project de animatie-industrie instroomden, waaronder Shoji Kawamori en Haruhiko Mikimoto, die als klasgenoten aan de Keio-highschool het project mede opzetten terwijl ze nog studeerden.
Amateurstudenten als Hiroyuki Yamaga (regiedebuut), Hideaki Anno en Mahiro Maeda werkten mee aan de animatie; zij zouden later de kern vormen van studio Gainax.
Zangeres Mari Iijima, die de stem en liedjes van Lynn Minmay verzorgde, stond op het punt haar muziekcarrière te beginnen toen ze via een auditie de rol kreeg, en debuteerde na afloop van de serie als singer-songwriter.
Door budgetkortingen van de sponsor moest het aantal afleveringen tijdens de productie meermaals worden ingekort (van 52 naar uiteindelijk 23), waardoor het hele 'Supervision Army'-verhaallijn werd geschrapt en de scenaristen in plaats daarvan het idee bedachten om een popzangeres een sleutelrol te geven in het oorlogsverhaal.
Door tijdsdruk kon aflevering 11 ('First Contact') niet volledig als bewegende animatie worden afgewerkt en werd slechts met de ruwe tekeningen uitgezonden, wat destijds spottend 'tv-kamishibai' (tv-prentenspel) werd genoemd.
Voor aflevering 17 ('Phantasm') was er te weinig tijd voor nieuwe animatie, waardoor de aflevering grotendeels bestond uit hergebruikt materiaal uit eerdere afleveringen.
Een deel van het animatiewerk werd uitbesteed aan een Koreaanse studio ('Star Pro') wiens kwaliteit zo laag was dat er in Japan geen tijd meer was om alles te corrigeren voor uitzending, wat leidde tot sterk wisselende tekenkwaliteit tussen afleveringen.
Toen de aanvankelijke keuze van Haruhiko Mikimoto als characterdesigner op weerstand stuitte bij ervaren animators, verliet een deel van het Artland-personeel uit onvrede het project, wat het personeelstekort verergerde.
De beroemde lanceersequentie van de Destroid Monster in aflevering 27 ('Ai wa Nagareru'), waarin het normaal niet-lopende mecha-ontwerp toch door een hangar loopt, kostte de toen nog beginnende animator Hideaki Anno drie maanden werk aan één shot.
Doordat het voorgaande programma 'Ai no Senshi Rainbowman' niet op tijd klaar was, moesten de eerste twee afleveringen van Macross zonder onderbreking als speciale dubbele uitzending worden vertoond.
Ondanks een gemiddelde kijkcijfer van slechts 6,4% (uitgezonden op een tijdstip met laag thuisblijfpercentage) haalde de niet-aangesloten zender Yamagata TV met een herhaling op woensdagmiddag een kijkcijfer van 36%.
De videoband van de latere bioscoopfilm 'Do You Remember Love?' werd in 1984 de bestverkopende anime-video van Japan volgens de Oricon-jaarlijst, een record dat pas in 1991 door 'Kiki's Delivery Service' werd verbroken.
Het eskader 'Angel Birds' dat tijdens de lanceringsceremonie een demonstratievlucht uitvoert, is vernoemd naar de Amerikaanse acrobatieteams Blue Angels (marine) en Thunderbirds (luchtmacht).
De naam 'Supervision Army' is ontleend aan het 'Survey Space Fleet' uit A. Bertram Chandlers sciencefictionserie 'Galactic Rim'.
Het jachtvliegtuig-ontwerp van de Valkyrie was oorspronkelijk gebaseerd op de F-14 Tomcat, en de bijnaam 'Valkyrie' zelf was ontleend aan de Amerikaanse XB-70 Valkyrie-bommenwerper, wat later leidde tot een merkenrechtelijk conflict toen Big West de naam in Japan liet registreren.
Piloten gestationeerd op de Amerikaanse marinebasis Atsugi kochten destijds voor de grap de Takatoku 1/55 Valkyrie-modellen als souvenir, omdat de vliegvorm sterk leek op hun eigen F-14.
Speelgoedfabrikant Takatoku Toys ging in mei 1984, vlak voor de release van de bioscoopfilm, failliet nadat de verwachte verkoopsuccessen van vervolgproject 'Orguss' uitbleven, ondanks het enorme succes van de Valkyrie-speelgoedlijn die eind 1983 al meer dan 1 miljoen stuks had verkocht.
