One Day at a Time

De serie werd bedacht door het echtpaar Whitney Blake en Allan Manings, beiden voormalige acteurs, en was gebaseerd op Blakes eigen leven als alleenstaande moeder die na haar scheiding drie kinderen opvoedde, onder wie de latere actrice Meredith Baxter.

Er werden twee pilotafleveringen gemaakt. De eerste, gefilmd in 1975 onder de werktitel 'Three to Get Ready', verschilde sterk van de uiteindelijke serie: hierin werkte Ann als verpleegster en had ze slechts één dochter, voordat de tweede, herwerkte pilot de serie lanceerde.

Mackenzie Phillips werd na het vijfde seizoen ontslagen wegens toenemende drugsproblemen, keerde later terug in een terugkerende rol, maar werd kort na de start van het laatste seizoen opnieuw weggestuurd.

Acteur Richard Masur, die advocaat David Kane speelde, verliet de serie vroeg in het tweede seizoen na onenigheid met bedenker Norman Lear, die erop stond dat de romance tussen David en Ann nooit geconsumeerd zou worden.

Mary Louise Wilson, die na Masurs vertrek het personage Ginny Wroblicki speelde, vroeg zelf om na het tweede seizoen ontslagen te worden: ze mocht van niemand behalve Lear grappig zijn en kon niet goed overweg met hoofdrolspeelster Bonnie Franklin.

Tijdens het seizoen 1979-1980 kampte hoofdrolspeelster Mackenzie Phillips zelf met drugsverslaving en ging in 1980 in afkickkliniek, wat op ironische wijze de AA-uitspraak 'One Day at a Time' weerspiegelde die de serietitel vormt.

De serie werd negen keer genomineerd voor een Golden Globe; Valerie Bertinelli won die prijs in 1981 en 1982, en Pat Harrington jr. won in 1984 ook een Primetime Emmy Award voor zijn rol als Schneider.

In 2017 kwam er een Netflix-remake met een Latijns-Amerikaanse cast, ontwikkeld door Gloria Calderon Kellett en Mike Royce, waarbij Norman Lear opnieuw als uitvoerend producent betrokken was en Mackenzie Phillips, Glenn Scarpelli en Michael Lembeck in verschillende hoedanigheden terugkeerden.