Het project ontstond al in 1998 dankzij Alberto Caballero en Iñaki Ariztimuño, die elkaar hadden leren kennen bij het programma Mira quien viene esta noche en het idee kregen om een serie te maken over een woongemeenschap na het succes van de film La comunidad uit 2000.
De makers zochten vijf jaar lang naar een zender die het project wilde uitzenden, tot José Ángel Rodero, destijds hoofd Content bij Antena 3, het script las tijdens een vliegreis naar Buenos Aires en er hard om moest lachen.
Antena 3 twijfelde aanvankelijk over het personage Mauri, een homoseksuele man, omdat de zender dit te 'flamboyant' vond.
Scenarist Iñaki Ariztimuño sprak met vastgoedbeheerders, bezocht juridische adviesbureaus en las vastgoedadvertenties in kranten om de scripts realistisch te maken; ook acteurs als Fernando Tejero, Loles León en Laura Pamplona, die zelf in een wooncomplex woonden, leverden anekdotes aan voor scripts.
De opnames begonnen in juni 2003 in een industriehal van 2000 vierkante meter in Moraleja de Enmedio (Madrid), die een tijdlang gedeeld werd met de serie A tortas con la vida, wat leidde tot een knipoog waarbij twee personages van die serie een appartement huurden in het gebouw.
Tijdens de opnames brandde een kwart van de hal af, het gedeelte waar de kostuums van de serie werden opgeslagen.
Sommige afleveringen werden op locatie opgenomen, onder meer in Terra Mítica, Gran Hotel Bali, Hotel Zouk en verschillende plekken op Lanzarote.
Actrice Loles León verliet de serie officieel niet vanwege een financieel conflict, zoals lang werd beweerd, maar vanwege het zeer zware werktempo en te weinig tijd om teksten te leren; ze was bovendien ontstemd dat in de eerste aflevering van seizoen 4 een dubbelgangster werd gebruikt met samples van haar eigen stem uit eerdere afleveringen.
Acteur Elio González verklaarde dat de cast soms tot 21 uur per dag moest werken.
Fernando Tejero zei dat er maar twee scenarioschrijvers waren die het werk niet aankonden, waardoor scripts vaak te laat klaar waren voor de acteurs om te leren; hij noemde dit een van de redenen waarom de serie 'stierf door mishandeling'.
De herkenningsmelodie, die sterk bijdroeg aan de identiteit van de serie, werd a capella gezongen door de inmiddels opgeheven groep Vocal Factory, die soms ook muzikale intermezzo's met aflevering-specifieke teksten verzorgde.
De best bekeken aflevering, 'Érase un famoso', trok meer dan 8,3 miljoen kijkers en 43,1% kijkdichtheid; de serie behaalde soms zelfs meer dan 10 miljoen kijkers en werd de best bekeken Spaanse serie van de jaren 2000.
Toen de serie in 2004-2006 rechtstreeks concurreerde met Los Serrano op Telecinco, werd Telecinco beboet met 350.000 euro (de kostprijs van een aflevering) wegens deze vorm van tegenprogrammering, een boete die door verschillende media werd goedgekeurd.
De federatie FEDACE (Spaanse Federatie voor Hersenletsel) reageerde verontwaardigd op de luchtige manier waarop een coma werd afgebeeld in de aflevering 'Érase un despertar', en noemde dit respectloos tegenover mensen die deze traumatische situatie meemaken.
De ultraconservatieve organisatie HazteOir.org uitte kritiek op een dialoog over een homobetoging in de aflevering 'Érase una luna de miel' en eiste zendtijd op primetime voor de organisatoren van een tegenbetoging tegen het homohuwelijk.
Antonio Dorado klaagde José Luis Moreno aan wegens plagiaat, met het argument dat de serie een kopie was van zijn project La portera; de zaak werd aanvankelijk geseponeerd nadat Moreno een intellectueel-eigendomsregistratie overlegde, maar later heropend toen Dorado een tegenstrijdig certificaat indiende.
De makers erkennen dat het personage Concha doet denken aan Los Roper, de branieachtige toon aan Married... with Children, Marisa en Vicenta aan The Golden Girls en de dialoogstructuur aan Frasier.
Een geplande Italiaanse versie bij Mediaset, getiteld Qui non si può vivere, ging niet door omdat de zender niet wilde dat het personage gebaseerd op Marisa zou drinken en roken.
