Porridge

Porridge is ontstaan uit het BBC-project Seven of One uit 1973, waarin Ronnie Barker in zeven verschillende sitcompilots speelde; de meest succesvolle pilot zou tot een volledige serie worden uitgewerkt.

De pilotaflevering heette 'Prisoner and Escort' en werd op 1 april 1973 op BBC2 uitgezonden; Ronnie Barker had eigenlijk een voorkeur voor een andere pilot, een sitcom over een gokverslaafde Welshman, maar 'Prisoner and Escort' werd toch geselecteerd.

De titel Porridge, Brits slang voor een gevangenisstraf uit de jaren 50, werd onafhankelijk van elkaar bedacht door zowel Ronnie Barker als de scenaristen Dick Clement en Ian La Frenais.

Voor hun research spraken de scenaristen met ex-gevangene Jonathan Marshall, auteur van 'How to Survive in the Nick'; zijn uitdrukking 'little victories' inspireerde hen om de serie op te bouwen rond een gedetineerde die het systeem op kleine manieren te slim af is.

Ronnie Barker had voorgesteld om Paul Henry de rol van Lennie Godber te geven, maar het productieteam koos uiteindelijk voor Richard Beckinsale.

Het Home Office weigerde toestemming om in of rond een echte gevangenis te filmen, waardoor de BBC moest uitwijken naar de voormalige gevangenis van St Albans voor de openingsbeelden en naar Leavesden Hospital bij Watford voor buitenopnames.

Na de tweede serie trok Leavesden Hospital de filmtoestemming in na klachten van familieleden van patiënten, waarna voor de derde serie een andere instelling bij Ealing werd gebruikt.

Productieontwerper Tim Gleeson bouwde de bredere gevangenisinterieurs door een oude watertank van Ealing Studios, die normaal voor onderwaterscènes werd gebruikt, om te vormen tot een meerdere verdiepingen tellend decor.

De speelfilm uit 1979 werd, in tegenstelling tot de tv-serie, wél opgenomen in een echte gevangenis: HMP Chelmsford, die op dat moment tijdelijk leegstond na een brand.

Er werd bewust geen themamuziek gebruikt voor de openingstitels omdat dit ongepast leek voor een gevangenisserie; in plaats daarvan is er een dreunende vonnis-uitspraak van de rechter te horen, ingesproken door Ronnie Barker zelf.

Ronnie Barker zei later spijt te hebben van zijn eigen inspreekrol als de rechter; in twee afleveringen van de derde serie werd deze rol overgenomen door Maurice Denham.

De vrolijke afsluitende themamuziek, geschreven door Max Harris, werd bewust in schril contrast met de sombere humor van de serie gebracht en kreeg een music-hall sfeer vanwege de Cockney-achtergrond van hoofdpersonage Fletcher.

Het scenario gebruikte het woord 'naff' als vervanging voor grovere scheldwoorden, waardoor dit destijds vrijwel onbekende woord populair werd; Ronnie Barker kende de betekenis zelf niet en moest die in 2003 in een tv-interview nog worden uitgelegd.

Porridge was enorm populair bij Britse gevangenen: ex-gedetineerde en Guardian-columnist Erwin James schreef dat in één zwaarbeveiligde gevangenis een video-orderly wekelijks de aflevering opnam, en wie deze miste, in de problemen kwam.

De eerste aflevering, 'New Faces, Old Hands', trok bij uitzending op 5 september 1974 meer dan 16 miljoen kijkers en kreeg lovende recensies.

De scenarioschrijvers Dick Clement en Ian La Frenais verschijnen zelf, ongecrediteerd, in de aflevering 'No Peace for the Wicked' buiten de cel van Fletcher en Godber.

Voor de theatershow uit 2009 werd komiek Peter Kay, een fan van de serie, gevraagd om de rol van Fletcher te spelen, maar hij weigerde; uiteindelijk werd de rol vertolkt door Shaun Williamson.