The Avengers

De serie werd geboren uit de vervanging van de serie Police Surgeon, waarvan de hoofdrolspeler Ian Hendry erg gewaardeerd werd door kijkers; ABC Television engageerde hem daarom in januari 1961 voor de nieuwe serie The Avengers.

De rol van receptionist Carol Wilson werd eerst aangeboden aan Jan Watson, die het weigerde voor een ander film; uiteindelijk viel het lot op Ingrid Hafner, die al eerder een verpleegster had gespeeld tegenover Ian Hendry in Police Surgeon.

Na het vertrek van Ian Hendry naar de film werd Patrick Macnee het sterrentwee en nam het karakter van Steed de bovenhand; het overgangskarakter Dr. Martin King, zeer dicht bij dokter Keel, duurde slechts drie afleveringen opgenomen vanuit scripts geschreven voor de eerste serie.

Volgens scenarioschrijver Dennis Spooner reproduceerden de eerste geschreven replica's voor Cathy Gale eenvoudig dialogen die oorspronkelijk voor Ian Hendry waren bedoeld, wat deels verklaart waarom het karakter in leer werd gekleed: het was goedkoper dan de teksten herschrijven.

Honor Blackman moest de serie na het derde seizoen verlaten omdat zij was ingehuurd om Pussy Galore te spelen tegenover Sean Connery in Goldfinger, wat een langfilmproject deed mislukken waarin Steed en Cathy Gale samenwerkten met Amerikaanse agenten.

Het karakter van Emma Peel zou aanvankelijk Samantha Peel en vervolgens Mantha Peel heten, voordat de scenarioschrijvers zich lieten inspireren door de uitdrukking 'M. Appeal' (voor 'man appeal') om tot de uiteindelijke naam 'Emma Peel' te komen.

Meer dan 60 actrices werden geauditioneerd voor de rol van Emma Peel; de eerste keus, Elizabeth Shepherd, werd uiteindelijk afgewezen nadat ze anderhalf aflevering had opgenomen, omdat ze minder interessant werd bevonden op het scherm dan Honor Blackman was geweest.

Diana Rigg werd opgemerkt door castingdirecteur Dodo Watts in een televisiefilm, en haar proeffilm met Patrick Macnee toonde onmiddellijk een uitstekende chemie tussen de twee acteurs.

Vanaf de vierde serie ging de opname van 405-lijn videografie over op 35mm filmformaat met één camera, met name om de serie compatibel te maken met het Amerikaanse NTSC-formaat, wat meer buitenopnames mogelijk maakte.

Diana Rigg, erachter komend dat zij minder werd betaald dan de cameraman van de serie, dreigde het draaien stop te zetten als zij geen salarisverhoging zou krijgen; de producenten gaven toe dankzij het succes van de serie in de Verenigde Staten.

Om Tara King te spelen engageerde producent John Bryce zijn eigen vriendinnetje van 20 jaar, de debutante Linda Thorson, en liet haar haren blond verven, een procedure die hen zo beschadigde dat zij tijdens het eerste derde van haar afleveringen pruiken moest dragen.

Er was geen afscheidscène voor Emma Peel gedraaid bij het vertrek van Diana Rigg; de actrice werd speciaal teruggeroepen om een vertrekscène op te nemen in de aflevering 'The Forget-Me-Knot'.

Het originele theme song uit 1961, gecomponeerd door John Dankworth, werd in 1965 vervangen door nieuwe muziek van Laurie Johnson bij de komst van Diana Rigg, zelf herzien voor de komst van Linda Thorson met een trompet-tegenthema.

De strijder en choreograaf Ray Austin introduceerde kung-fu in de serie vanaf het vierde seizoen, door te trainen met Chee Soo; hijzelf, Diana Rigg en Chee Soo werden door het Guinness Book of Records erkend als de eersten die kung-fu op televisie hebben getoond.

In de Verenigde Staten weigerde de censuur de aflevering 'A Touch of Brimstone' uit te zenden, waarin Emma Peel verschijnt als een dominatrice die door een gastspeler wordt gegeseld; in totaal werden vijf afleveringen uit het eerste seizoen van Emma Peel niet aanvankelijk door ABC uitgezonden.

Tegen het nummer één programma in de Verenigde Staten, Rowan and Martin's Laugh-In, kon de serie met Linda Thorson niet concurreren in de Amerikaanse kijkcijfers, wat leidde tot opzegging in de Verenigde Staten en vervolgens beëindiging van de Britse productie in 1969.