The Green Hornet

George W. Trendle, mede-oprichter van het personage, probeerde al in 1951 en 1958 zonder succes een tv-serie over The Green Hornet te lanceren. Pas na het succes van de Batman-serie van ABC in de jaren 60 besloot de zender het personage alsnog te bewerken voor televisie.

De serie introduceerde Bruce Lee bij het Amerikaanse publiek als Kato. In Hongkong, waar Lee opgroeide, werd de serie zelfs vermarkt onder de titel 'The Kato Show' vanwege zijn populariteit daar.

Het was op aandringen van Bruce Lee dat Kato werd neergezet als een echte krijgskunstenaar in plaats van een Amerikaanse vuistvechter, wat de makers ertoe bracht het personage anders te benaderen. Dit was voor een groot deel van het Amerikaanse publiek de eerste keer dat ze echte martial arts op televisie zagen.

Van Williams nam lessen bij Bruce Lee zodat hij zelf ook enkele van de populaire vechtbewegingen kon uitvoeren.

De maskers van Green Hornet en Kato hadden aanvankelijk een gestileerde hoekige vorm die problemen opleverde omdat beide acteurs er nauwelijks doorheen konden kijken; ze werden later vervangen door maskers die op maat van de gezichten van de acteurs waren gevormd.

Regisseur Quentin Tarantino bracht in Kill Bill, Vol. 1 (2003) een eerbetoon aan Kato door de leden van 'The Crazy 88' Kato-achtige maskers te laten dragen tijdens een gevechtsscène, terwijl ook de themamuziek van de serie ('The Horn Meets The Hornet') in de film werd gebruikt.

De auto van de Green Hornet, de Black Beauty, was een op maat gemaakte Chrysler Imperial Crown sedan uit 1966, aangepast door Dean Jeffries voor een kostprijs van 13.000 dollar. Er werden twee exemplaren gebouwd die vandaag nog bestaan, waarvan één in het Petersen Automotive Museum.

Ondanks de annulering na één seizoen groeide de serie uit tot een cultfavoriet, vooral dankzij het latere succes van Bruce Lee als grote ster van de martial-artsfilmgenre.