Boogiepop Phantom

Boogiepop Phantom werd bedacht als een origineel verhaal dat zich afspeelt na de gebeurtenissen van de romans Boogiepop and Others en Boogiepop at Dawn, in plaats van een directe adaptatie van één specifiek boek.

Scenarist Sadayuki Murai schreef zowel het scenario voor de animeserie als voor de live-action prequel Boogiepop and Others, en had eerder ook aan het scenario van Perfect Blue gewerkt, een film met vergelijkbare thema's.

Er was een mixed-media campagne gepland waarbij de live-action prequel Boogiepop and Others eerst zou uitkomen zodat kijkers daarna de anime zouden gaan bekijken, maar de filmrelease werd uitgesteld tot bijna het einde van de oorspronkelijke uitzending van de serie, waardoor deze strategie mislukte.

Personageontwerper en sleutelanimator Shigeyuki Suga had eerder ook als sleutelanimator gewerkt aan Serial Experiments Lain, een serie waarmee Boogiepop Phantom vaak wordt vergeleken.

Voor bijna alle afleveringen werd bewust een verminderd, sepia-achtig kleurenpalet gebruikt in combinatie met een vignet-effect, om de serie te laten aanvoelen als psychologische horror; de productiestaf gaf later toe verrast te zijn hoe somber het resultaat uiteindelijk uitpakte.

Het personage Echoes is een verwijzing naar het gelijknamige Pink Floyd-nummer, dat zelf mogelijk weer verwijst naar 2001: A Space Odyssey vanwege de gedeelde thema's evolutie en transcendentie.

Het kenmerkende sonar-pulsgeluid dat door de serie heen klinkt is geïnspireerd op een experiment van Pink Floyd, waarbij de band probeerde dat specifieke geluid met een vleugelpiano na te bootsen voor de intro van Echoes.

Het Towa-agent personage Spooky Electric is een eerbetoon aan een persoonlijkheid die Prince beweerde te hebben en die hem zou hebben aangezet tot het schrijven van The Black Album.

Boogiepop wordt door de ouders van Touka Miyashita omschreven als een kitsune, een vossengeest uit de Japanse folklore, terwijl Manticore vernoemd is naar de mensenetende Manticore uit de Perzische mythologie.

De Engelstalige nasynchronisatie werd minder goed ontvangen dan de originele Japanse versie, al kreeg vooral de vertolking van Jessica Calvello lof als een van haar beste prestaties tot dan toe.