Any Day Now

De titel van de serie is ontleend aan het nummer 'Any Day Now' uit 1962, geschreven door Burt Bacharach en Bob Hilliard; een versie gezongen door Lori Perry diende als herkenningsmelodie.

Bedenkster, uitvoerend producent en showrunner Nancy Miller bracht als kind zomers door in Birmingham, in een tijd dat er nog gesegregeerde drinkfonteinen bestonden, en gebruikte die herinneringen als basis voor de serie.

Miller probeerde vanaf 1990 de serie in productie te krijgen en zag het als een combinatie van 'Wonder Years' en 'Mississippi Burning'; CBS stemde op een gegeven moment toe maar annuleerde het project voordat de opnames begonnen. Uiteindelijk duurde het acht jaar voordat de serie daadwerkelijk werd geproduceerd.

Vanaf het vierde seizoen werden de actrices die de jonge versies van M.E. en Rene speelden (Mae Middleton en Shari Dyon Perry) vervangen door Olivia Hack en Maya Goodwin, omdat de producenten de personages meer volwassen verhaallijnen wilden laten meemaken. Dan Byrd bleef wel zijn rol als de jonge Colliar Sims spelen.

Donzaleigh Abernathy, die Rene's moeder Sara Jackson speelt, is de dochter van dominee Ralph Abernathy, die zelf een leider van de burgerrechtenbeweging was.

De schrijverskamer van de serie was divers: minstens 50 procent van de scenarioschrijvers was van kleur, waarvan bijna allemaal zwart.

De kostuumafdeling van de serie, met kostuumsupervisor Mary Anne Aston en kostuumontwerpster Elizabeth P. Palmer, werd in 2000 genomineerd voor een Primetime Emmy Award voor Outstanding Costumes for a Series.

Criticus Howard Rosenberg prees de aflevering 'It's Not Just a Word', die reflecteert op een racistisch scheldwoord en het blijvende effect ervan op zwarte mensen, als 'doordacht, explosief, belangrijk' en vond dat de serie eerder een Emmy-nominatie had verdiend dan zij kreeg.