Spider-Man

De serie begon in de tweede helft van 1979 voorbereidingen bij DePatie–Freleng Enterprises, maar nadat deze studio ontbonden werd en Marvel Productions in 1980 werd opgericht, nam de nieuwe studio het over en werd deze solo Spider-Man-serie het allereerste project van Marvel Productions.

De serie werd volledig gefinancierd door Marvel Comics, deels om NBC ertoe aan te zetten een Spider-Man-eigendom goed te keuren, wat uiteindelijk leidde tot de creatie van de aparte zaterdagochtendprogrammaserie Spider-Man and His Amazing Friends.

Omdat het bedoeld was om samen met de Spider-Man-serie van 1967 in syndikatie uit te zenden, behield de show elementen uit die eerdere serie, zoals het personage Betty Brant (wat tegen die tijd grotendeels afwezig was uit de strips) en Peter Parkers blauwe jas en gele coltrui als burgerutfit.

Als een gesyndikeerde show en niet als netwerkprogrammering, ondergingen deze minder beperkingen van uitzendnormen dan Spider-Man and His Amazing Friends, wat afbeeldingen toestond zoals geweren die niet waren toegestaan op zaterdagochtend netwerktelevise, waardoor het groter nauwkeurigheid tot de strips had.

Animator Larry Houston voegde verborgen Marvel-referenties in de show in, onder andere door een televisie op de achtergrond te veranderen van het tonen van een soapserie naar een afbeelding van de Avengers (Scarlet Witch, Captain America, Iron Man, Thor en Vision) die tegen een ongenoemde vijand vechten.

Voor de aflevering 'Arsenic and Aunt May' zorgde storyboardartiest Larry Houston ervoor dat verschillende sleutelstanden in de uiteindelijke confrontatie exacte herbewerkingen waren van het originele artwork van Steve Ditko uit Spider-Mans debuut in Amazing Fantasy #15.

Ondanks dat de serie eind 1981 was voltooid, had zij moeite om distributie te vinden en werd die jaar niet uitgezonden; een artikeltje in een decembernummer van 1982 beschreef het zelfs als 'The Animated Spider-Man Series You May Never Get to See.'

Een langdurig juridisch geschil tussen distributor ARP Films en Marvel over videocassetterechten, aangevat in 1986, resulteerde in een jury die ARP 1.220.000 dollar schadevergoeding toekende, hoewel Marvel ook 137.000 dollar werd toegekend voor ARP's eigen contractbreuk.