Highlander: The Series

De serie ontstond in Europa: Christopher Lambert, die de eerste twee Highlander-films had ingesproken, bracht producenten Peter Davis en Bill Panzer in contact met Christian Charret van het Franse mediabedrijf Gaumont, dat vervolgens de rechten kocht.

Gaumont waagde het om een televisieserie volledig in het Engels te produceren om internationale markten te veroveren, en het was de eerste keer dat een Franse productiemaatschappij creatief betrokken was bij een serie bedoeld voor de Amerikaanse markt.

Ongeveer 75% van het gegarandeerde budget van het eerste seizoen (26,1 miljoen dollar) kwam uit buitenlandse verkoop, en dankzij het behoud van distributierechten leverde de serie zo'n 800.000 dollar per aflevering op aan internationale inkomsten.

Toen de Franse quotaregels veranderden, moest zender TF1 zich terugtrekken uit de productie omdat de overheid oordeelde dat Highlander niet als Franse productie kwalificeerde; Gaumont vond daarop een nieuwe partner in zender M6.

De pilotaflevering was oorspronkelijk bedoeld als een derde Highlander-film (als televisiefilm), maar door het lage budget en doordat Christopher Lambert pas laat in het proces instemde om zijn rol als Connor MacLeod te reprisen, werd de pilot herschreven tot een uur durende aflevering.

Om voldoende Europese inhoud te garanderen werd elk seizoen in twee delen opgenomen: het eerste deel in Vancouver (dat diende als het fictieve Seacouver, Washington) en het tweede deel in Parijs, in de studio's van de Franse staatsproductiemaatschappij SFP bij Bry-sur-Marne.

Schermmeester Bob Anderson, die zichzelf de titel 'Master of Swords' gaf, choreografeerde de zwaardgevechten in het Vancouver-gedeelte en werd op het Parijse gedeelte opgevolgd door Peter Diamond; vanaf seizoen 3 nam F. Braun McAsh het over voor de resterende seizoenen en de vierde film Endgame.

De openingsmuziek van de serie is 'Princes of the Universe' van Queen, afkomstig van hun album A Kind of Magic uit 1986; de begeleidende muziek werd gecomponeerd door Roger Bellon.

Critici zijn het er grotendeels over eens dat de middelste seizoenen (twee tot vijf) de beste van de serie waren, terwijl het zesde en laatste seizoen algemeen als het zwakste wordt beschouwd.

In 2008 werd een korte, laagdrempelig geproduceerde reünie-special van 17 minuten opgenomen met Peter Wingfield, Elizabeth Gracen en Jim Byrnes, gefilmd in het voormalige strandhuis van producent Peter Davis, waarbij de acteurs vrijwillig meewerkten.