Sea Hunt

Producent Ivan Tors bedacht het idee voor Sea Hunt tijdens het werken aan de film Underwater Warrior uit 1958, maar kon de serie niet verkopen aan de drie grote Amerikaanse netwerken omdat zij dachten dat een onderwaterserie niet vol te houden was.

Uiteindelijk verkocht Tors de serie via first-run syndicatie in samenwerking met Ziv Television Programs aan meer dan 100 lokale markten, waardoor de serie in januari 1958 kon debuteren.

Sea Hunt was bedoeld als comeback voor Lloyd Bridges, die tijdelijk op een zwarte lijst stond nadat hij tegenover het House Un-American Activities Committee had toegegeven lid te zijn geweest van het Actors' Laboratory Theatre, een groep met banden met de Communistische Partij.

Bridges volgde een crashcursus scubaduiken bij Zale Parry en Courtney Brown, waarbij Brown ook zijn onderwater-stuntdouble werd; daarnaast leerde Brad Pinkernell hem tussen 1956 en 1957 op het strand van Zuid-Californië met scubamateriaal omgaan na een toevallige ontmoeting.

Naarmate de serie vorderde deed Bridges steeds meer van zijn eigen onderwaterstunts, van alleen close-ups in de vroegste afleveringen tot bijna alle stunts behalve de gevaarlijkste tegen het einde van de serie.

Verschillende latere beroemde acteurs speelden vroeg in hun carrière gastrollen in de serie, waaronder Leonard Nimoy, Bruce Dern, Robert Conrad, Larry Hagman en Jack Nicholson, evenals Bridges' eigen zonen Beau en Jeff.

Omdat er tijdens de onderwaterscènes geen dialoog mogelijk was, leverde Bridges voor elke aflevering een voice-oververtelling.

De onderwaterscènes werden vaak in postproductie samengesteld uit losse opnames gemaakt op uiteenlopende locaties zoals studiotanks en onderwaterlocaties in Californië, Florida en de Bahama's, aangevuld met veel stockbeeld.

De boot in de serie heette de Argonaut, vernoemd naar de mythologische Griekse helden die met Jason op zoek gingen naar het Gulden Vlies; een opvallend model was de Trojan Express, in 1960 op maat gebouwd door Trojan Yachts.

Bekende duikers zoals Zale Parry, Albert Tillman en Jon Lindbergh (zoon van vlieger Charles Lindbergh) werkten mee aan de productie, en vanaf 1960 werd Parry bijgestaan door de 18-jarige Wende Wagner als vrouwelijke onderwater-stuntdouble.

De wetsuits voor de serie werden gemaakt door de kleine Los Angeles-winkel Dive N' Surf, wat later de basis vormde voor het merk Body Glove.

Sea Hunt was negen maanden lang nummer één in de kijkcijfers en trok in 50 grote steden de helft van het kijkerspubliek, met gemiddeld 59% van het publiek in New York City; producent Ivan Tors schatte dat de serie wekelijks door 40 miljoen mensen werd bekeken.

Ondanks goede kijkcijfers werd Sea Hunt in 1961 stopgezet vanwege de teruglopende first-run syndicatiemarkt, na in totaal 155 afleveringen.

Een vervolgserie uit 1987 met Ron Ely als een oudere Nelson werd om budgettaire redenen deels in Victoria, Brits-Columbia (Canada) opgenomen, ook al speelden de verhalen zich af in Florida; deze revival werd na één seizoen stopgezet.