Jekyll

Jeffrey Taylor van Stagescreen Productions bedacht het idee voor een moderne versie van Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde in het midden van de jaren negentig en probeerde het drie keer in de Verenigde Staten geproduceerd te krijgen voordat hij naar Engeland terugkeerde om het te ontwikkelen met Hartswood Films.

Steven Moffat konzipeerde de serie expliciet als een vervolg in plaats van een adaptatie, stellende dat de originele Jekyll werkelijk bestond en dat Tom Jackman zijn moderne afstammeling is die met dezelfde aandoening worstelt.

Moffat noemde het hoofdpersonage oorspronkelijk Jekyll, maar veranderde het in Jackman omdat het bezwaarlijk uit te leggen was dat de novelle niet in dit universum bestond, en koos in plaats daarvan voor een versie waarbij het boek toch bestaat onder een veranderde familienaam.

Verschillende plotlijnen, inclusief de onthulling dat Ms Utterson de Hyde-persoonlijkheid is van Jackmans moeder Sophia en dat Jackmans tweelingzonen lichamen kunnen uitwisselen, werden opzettelijk onafgesloten gelaten voor een geplande tweede reeks die nooit werd gerealiseerd, hoewel Moffat zei dat hij een vervolgscript klaar had mocht de BBC het willen.

James Nesbitt werd het script voor Jekyll aangeboden door Jane Tranter aan het einde van een vergadering over Murphy's Law, en accepteerde de rol deels om afstand te nemen van zijn eerdere werk.

Het productieteam besloot om Nesbitts twee personages vooral door acteerprestatie in plaats van zware make-up te onderscheiden, zodat Hyde in het openbaar kon rondlopen zonder aandacht te trekken.

Gina Bellman auditioneerde oorspronkelijk voor de jongere rol van Katherine, maar maakte zichzelf uit de race door te stellen dat er een leeftijdsverschil met Claire zou moeten zijn zodat Katherine geen bedreiging voor de vrouw zou lijken; zij werd in plaats daarvan als Claire gecast nadat zij Moffat had beïndruk ondanks zijn aanvankelijke twijfels omdat hij haar associeerde met haar Coupling-personage.

Michelle Ryan verfde haar haar rood voor de rol van Katherine Reimer om haar visueel te onderscheiden van Tom Jackmans vrouw Claire, en raadpleegde het Royal College of Psychiatry ter voorbereiding.

Het duurde een uur dagelijks om Nesbitt in Hyde te transformeren, waarbij een pruik werd gebruikt om zijn haargrens te verlagen, kunsthars op zijn kin, neus en oorlellen, en zwarte contactlenzen om Hyde 'zielloos' te doen lijken.

De dierentuin-scène, opgenomen in Heythrop Zoo met dierenverzorgers van Amazing Animals, werd laat in de productie geschreven en eerst opgenomen in september 2006 om Hydes moordlust te vergelijken met die van een leeuw.

Bij het filmen werden echte locaties gebruikt, waaronder het door Norman Foster ontworpen voormalige Europese hoofdkantoor van Electronic Arts in Chertsey als het Klein & Utterson Institute, en het Hammer House in Wardour Street, Soho, voor aflevering zes.

Elke aflevering werd in slechts twaalf dagen opgenomen, wat regisseur Douglas Mackinnon de grootste uitdaging van de productie noemde; aflevering zes vereiste twintig minuten extra opgenomen materiaal dat zorgvuldig moest worden ingekort.

Componiste Debbie Wiseman orchestreerde de serie met ongeveer een orkest van 18 musici, en enkele muzikale passages bevatten zang door Hayley Westenra om het belang van een vrouwelijke stem in het verhaal in te leiden.

De Britse uitzendingen werden bewerkt om de taal voor zaterdagavondpubliek zachter te maken, een regel van Hyde in aflevering één werd veranderd van 'Who the fuck is Mr Hyde?' in 'Who the hell is Mr Hyde?'; de onbewerkte versie met hersteld vloeken werd later op de dvd-release opgenomen.

James Nesbitt ontving een Golden Globe-nominatie voor Best Performance by an Actor in a Mini-Series or Motion Picture Made for Television voor zijn dubbele rol.

In 2016 kondigde Lionsgate een Amerikaanse filmversie aan, geproduceerd door Ellen DeGeneres, met Chris Evans in de hoofdrol en Ruben Fleischer als regisseur, hoewel nadien geen nieuws over het project bekend werd.