.hack

Het project begon begin 2000 als een samenwerking tussen Bandai en CyberConnect2, aanvankelijk met het idee om een online game te maken; later werd besloten er een offline RPG met eigen verhaallijn van te maken, getiteld .hack, gesitueerd in een gesimuleerde MMORPG genaamd The World.

Omdat het project vlak voor de release van de PlayStation 2 startte, greep men de kans aan om .hack op dat nieuwe platform uit te brengen; Shin Unozawa stelde voor de game in vier delen te splitsen die elk drie maanden na elkaar zouden verschijnen, geïnspireerd op de vierpanelige mangastijl.

Om dezelfde reden werd ook besloten om naast de games een OVA-reeks (.hack//Liminality) van vier afleveringen te maken, met telkens één aflevering per game, en uiteindelijk ook de tv-serie .hack//SIGN te produceren die gelijktijdig met de release van de eerste game werd uitgezonden.

Regisseur Kōichi Mashimo had een bijzonder druk schema, want hij regisseerde tegelijkertijd zowel .hack//SIGN als de OVA-reeks .hack//Liminality, terwijl hij ook nog bezig was met de ontwikkeling van de animeserie Noir.

Scenarist Kazunori Itō deed uitgebreid onderzoek naar bestaande online games zoals Phantasy Star Online, Final Fantasy XI en Ultima Online om het fictieve spel The World vorm te geven; volgens CyberConnect2-president Hiroshi Matsuyama was het doel echter niet om een realistisch ogende online game te maken, maar een 'gigantisch, futuristisch en buitenaards aandoend' spelsysteem.

Regisseur Mashimo erkende gelijkenissen tussen het personage Bear en Mel Gibson in zijn rol als William Wallace, als voorbeeld van een Keltische krijger; de personagedesigns van Yoshiyuki Sadamoto putten inspiratie uit Keltische beeldtaal en het sword-and-sorcery-genre.

De naam van het personage BT is afgeleid van een BLT-sandwich, waarbij de L werd weggelaten omdat ze geen sla lust.

Componiste Yuki Kajiura werkte met .hack//SIGN voor de tweede keer samen met regisseur Mashimo; de soundtrack heeft een uitgesproken Keltische invloed, met onder meer Engelstalige zang van Emily Bindiger en Yuriko Kaida, en instrumenten zoals uilleann pipes en een Ierse bouzouki in het eindthema.

Mashimo verklaarde dat hij de muziek bewust luider liet klinken dan de dialogen als een vorm van experiment, met de bedoeling om bewust kritiek van het publiek uit te lokken.

De serie werd over het algemeen positief onthaald door Engelstalige recensenten, al verdeelde de trage verhaalopbouw en het bijna volledige ontbreken van actiescènes de meningen; sommige critici noemden het traag en overdreven cerebraal, terwijl anderen het juist prezen als uniek en existentieel.

De soundtrack van Yuki Kajiura werd door meerdere recensenten geroemd als een van de sterkste aspecten van de serie; Mark McPherson noemde het zelfs 'de best georkestreerde soundtrack ooit gemaakt voor een televisieserie'.