Gusta i guściki

Jean-Pierre Bacri i Agnès Jaoui zaczęli pisać scenariusz jako film policyjny (kryminał), ale po dwóch lub trzech miesiącach porzucili ten pomysł, nie potrafiąc odnaleźć się w tym gatunku.

Z pierwotnego zarysu scenariusza para autorów zachowała jedynie trzech bohaterów: kierowcę, ochroniarza i sprzedawczynię narkotyków, wokół których zbudowali zupełnie nową, choralną fabułę o pogardzie i uprzedzeniach.

Film był pierwszą produkcją reżyserowaną osobiście przez Agnès Jaoui, która wcześniej uczyła się rzemiosła filmowego u boku Alaina Resnais podczas prac nad filmami Smoking/No Smoking i On connaît la chanson.

Jean-Pierre Bacri i Agnès Jaoui wybrali Anne Alvaro do roli Clary po tym, jak zobaczyli ją na scenie w sztuce Bertolta Brechta i poczuli emocje zbliżone do tych, jakie przeżywa postać Castelli.

Gérard Lanvin, obsadzony jako ochroniarz Franck, poznał Jean-Pierre'a Bacriego dziesięć lat wcześniej na planie filmu Mes meilleurs copains (1989), gdzie zaprzyjaźnili się.

Agnès Jaoui zagrała drugoplanową rolę Manie, ponieważ musiała skupić się głównie na pracy reżyserskiej, podczas gdy główną rolę męską – melancholijnego przedsiębiorcy Castellę – zarezerwował dla siebie współscenarzysta Jean-Pierre Bacri.

Zdjęcia kręcono głównie w Rouen przez dwa miesiące latem 1999 roku, m.in. w Théâtre des Deux Rives, w ogrodzie Muzeum Historii Naturalnej oraz w ogrodzie ratusza, a także w regionie paryskim, między innymi w Gambais w Yvelines i przy rue de l'Annonciation w 16. dzielnicy Paryża.

Agnès Jaoui świadomie ograniczyła ruchy kamery, twierdząc, że zbyt dynamiczna praca kamery sprawia, iż nie słychać dialogów, które w jej filmie miały mieć pierwszeństwo; pozostała też bardzo wierna scenariuszowi, pozwalając aktorom na minimalną improwizację i wymuszając wcześniejsze próby scen.

W filmie nie skomponowano żadnej oryginalnej muzyki – ścieżkę dźwiękową stworzono z eklektycznego wyboru utworów, głównie klasycznych, ale z elementami jazzu i muzyki elektronicznej.

Film odniósł sukces krytyczny i komercyjny, zdobywając cztery Cezary (w tym za najlepszy film) oraz nominację do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, a na portalu Rotten Tomatoes uzyskał wynik 100%.