Podróż do Nowej Ziemi

Terrence Malick zaczął pracować nad scenariuszem The New World już pod koniec lat 70. XX wieku, na długo przed realizacją filmu.

Po nakręceniu Cienkiej czerwonej linii Malick pracował nad filmem o Che Guevarze i jego nieudanej rewolucji w Boliwii, ale gdy finansowanie tego projektu się nie zmaterializowało, w marcu 2004 roku porzucił go, by zająć się reżyserią The New World.

Był to pierwszy wspólny projekt Malicka z operatorem Emmanuelem Lubezkim, z którym reżyser współpracował potem wielokrotnie.

Aktorzy i statyści grający rdzennych Amerykanów zostali przeszkoleni przez Blaira Rudesa, profesora lingwistyki z UNC-Charlotte, by mówić zrekonstruowaną przez niego wersją wymarłego języka Powhatan (odmiana algonkińskiego wirginijskiego), co miało zwiększyć autentyczność produkcji.

Część zdjęć nakręcono w Hatfield House w Hertfordshire w Anglii, a główne zdjęcia trwały trzy i pół miesiąca, kończąc się w listopadzie 2004 roku.

Malick, znany z intensywnego montażu aż do ostatniej chwili, opóźnił premierę filmu i przygotował kilka różnych wersji montażowych: 150-minutową pokazaną krytykom, 135-minutową wersję do szerokiej dystrybucji oraz później 172-minutową 'Wersję rozszerzoną' wydaną na DVD w 2008 roku.

Kompozytor James Horner tworzył muzykę najpierw na podstawie scenariusza, a potem zmontowanych scen, jednak z powodu licznych zmian montażowych Malicka duża część jego partytury ostatecznie nie została wykorzystana w filmie.

W finalnej wersji filmu Malick użył fragmentów muzyki Hornera obok preludium do Złota Renu Wagnera oraz Koncertu fortepianowego nr 23 Mozarta, a napisana specjalnie na napisy końcowe piosenka Hornera i Glena Ballarda 'Listen to the Wind', wykonana przez Hayley Westenrę, ostatecznie nie została użyta.

Mimo słabych wyników box office i jedynie umiarkowanie pozytywnych pierwszych recenzji, film zdobył z czasem status kultowego – magazyn Time Out New York uznał go za czwarty najlepszy film dekady, a krytyk Mick LaSalle okrzyknął go najlepszym filmem dekady 2000–2009.

Widzowie ankietowani przez CinemaScore ocenili film na D+ w skali od A+ do F, co kontrastowało z entuzjastycznymi opiniami części krytyków, takich jak Roger Ebert, który przyznał filmowi najwyższą ocenę.

Film zdobył tylko jedną nominację do Oscara – dla Emmanuela Lubezkiego za zdjęcia – mimo że premierę celowo zaplanowano pod kątem sezonu nagród.

Historycy w większości zgadzają się, że nie było romansu między Pocahontas a Johnem Smithem – w 1608 roku, kiedy mieli się rzekomo poznać, miała ona zaledwie 12 lat, a film przedstawia też jej małżeństwo z Rolfe'em jako bardziej pokojowe i społecznie akceptowane niż było w rzeczywistości.