Chris Sanders stworzył postać Sticha już w 1985 roku, jako bohatera nieudanej propozycji książki dla dzieci o stworzeniu żyjącym w lesie, bez wyjaśnienia jego pochodzenia.
Projekt filmu narodził się w 1997 roku, gdy Thomas Schumacher zwrócił się do Sandersa z prośbą o stworzenie 'Dumbo naszego pokolenia' – czyli filmu o mniejszym rozmachu niż ówczesne wielkobudżetowe produkcje Disneya.
Pierwotny pomysł Sandersa zakładał, że Stitch ląduje w odludnym lesie i wchodzi w interakcje z leśnymi zwierzętami w Kansas, jednak Schumacher przekonał go, by osadzić historię w świecie ludzi, co dałoby lepszy kontrast.
Akcja filmu trafiła na Hawaje przypadkiem – Sanders spojrzał na mapę Hawajów wiszącą na ścianie swojego pokoju hotelowego i przypomniał sobie niedawne wakacje tam, a nazwy 'Lilo Lane' i 'Nani' znalazł na turystycznej mapie drogowej.
Pierwotnie Stitch był przywódcą międzygalaktycznego gangu, a Jumba jednym z jego dawnych kompanów wezwanych przez Radę Międzygalaktyczną do jego schwytania – reakcje publiczności testowej skłoniły twórców do zmiany relacji na twórcę i stworzenie.
Podczas researchu na Kauaʻi przewodnik wycieczki wytłumaczył ekipie animatorów hawajskie pojęcie ʻohana, czyli rodziny rozszerzonej daleko poza najbliższych krewnych – ta idea stała się fundamentalnym motywem filmu.
Rolę Lilo otrzymała Daveigh Chase jesienią 1998 roku, pokonując 150 innych kandydatek.
Zamiast zatrudniać profesjonalnego aktora do roli Sticha, Dean DeBlois zasugerował, by to sam Chris Sanders użyczył mu głosu – Sanders używał tego głosu wcześniej, by dzwonić do kolegów w studiu i ich denerwować.
Rolę Cobry Bubblesa pierwotnie planowano dla Jeffa Goldbluma jako postaci bardziej nieśmiałej, ale aktor odrzucił propozycję, po czym postać przerobiono na bardziej onieśmielającą i obsadzono Vinga Rhamesa, którego twórcy zapamiętali z 'Pulp Fiction'.
Ricardo Montalbán nagrał głos jednego z pierwotnych złoczyńców filmu, oparty na jego kreacji Khana z 'Star Trek II: Gniew Khana', jednak wszystkie jego kwestie zostały usunięte, a postać wycięta po decyzji o rezygnacji z koncepcji gangu Sticha.
Tia Carrere, która pierwotnie ubiegała się o główną rolę w 'Mulan', ale przegrała z Ming-Na Wen, dowiedziawszy się o filmie osadzonym na Hawajach, sama zgłosiła się po rolę Nani; to ona poleciła twórcom Jasona Scotta Lee do roli Davida.
Zarówno Tia Carrere, jak i Jason Scott Lee pomagali w przepisywaniu dialogów swoich postaci, dodając hawajski slang i poprawny kolokwialny dialekt, ponieważ oboje mają związki z Hawajami.
Twórcy zdecydowali się na akwarelowe tła zamiast tradycyjnej techniki gwaszowej używanej w animacji od lat 40., nawiązując do stylu takich klasyków jak 'Królewna Śnieżka' i 'Dumbo' – artyści teł musieli zostać specjalnie przeszkoleni w tej technice.
Ze względu na ograniczony budżet animacja była dwuwymiarowa bez użycia grafiki komputerowej, a szczegóły takie jak kieszenie czy wzory na ubraniach były pomijane; z tego samego powodu wiele scen rozgrywa się w zacienionych miejscach, by zaoszczędzić na animowaniu cieni.
Pierwotna wersja finałowej sceny pokazywała uprowadzenie przez bohaterów samolotu Boeing 747 przelatującego przez centrum Honolulu, ale po zamachach z 11 września 2001 roku, na kilka tygodni przed zakończeniem produkcji, scenę całkowicie przerobiono, zastępując samolot statkiem kosmicznym Jumby przelatującym przez góry Kauaʻi.
Do promocji filmu nakręcono cztery parodystyczne zwiastuny nazwane 'Inter-stitch-als', w których Stitch wdziera się w kultowe sceny z 'Małej Syrenki', 'Pięknej i Bestii', 'Aladyna' oraz 'Króla Lwa' – większość oryginalnych aktorów głosowych powróciła do swoich ról, choć czuli się nieswojo, grając negatywnie wobec Sticha.
Scena, w której Nani goni Lilo ukrywającą się w suszarce do ubrań, została zmieniona na potrzeby brytyjskiej wersji filmu (by uzyskać kategorię wiekową U) tak, by Lilo chowała się w szafce z tekturowym pudełkiem po pizzy jako 'drzwiami' – ta zmieniona wersja stała się później standardową na całym świecie.
W dniu premiery na DVD sprzedano ponad 3 miliony egzemplarzy filmu, generując 45 milionów dolarów przychodu ze sprzedaży detalicznej.
