American Psycho

Bret Easton Ellis uważał swoją powieść za nieekranizowalną i był rozczarowany wcześniejszą adaptacją swojej książki „Less than Zero”, więc nie spodziewał się zainteresowania „American Psycho”. Mimo to producent Edward R. Pressman wykupił prawa do filmu w 1992 roku, będąc wręcz „obsesyjnie” zdeterminowany, by go nakręcić.

Zanim projekt trafił do Mary Harron, byli z nim związani m.in. reżyser David Cronenberg (z Bradem Pittem w roli głównej) oraz Rob Weiss; sam Ellis napisał kilka wersji scenariusza, z których jedna kończyła się musicalową sceną do piosenki Barry’ego Manilowa na szczycie World Trade Center.

Dystrybutor Lions Gate chciał obsadzić w roli Bateman Leonardo DiCaprio (oferując mu 20 milionów dolarów przy budżecie filmu wynoszącym zaledwie 6 milionów), przez co reżyserka Mary Harron została zwolniona, a na jej miejsce zatrudniono Olivera Stone'a. Gdy DiCaprio i Stone odeszli z projektu z powodu różnic twórczych, Harron została przywrócona i mogła w końcu obsadzić Christiana Bale'a.

Przed Bale'em rolę Batemana rozważał Billy Crudup, który po półtora miesiąca zrezygnował, przyznając, że nie potrafi zrozumieć postaci. Rolę odrzucili też m.in. Ewan McGregor (namówiony przez samego Bale'a), Ben Affleck, Matt Damon, Edward Norton i Vince Vaughn.

Christian Bale wcielił się w rolę mimo ostrzeżeń, że zagranie w tym filmie oznacza „samobójstwo zawodowe” dla kariery – co tylko utwierdziło go w decyzji. Do przygotowania fizycznego zainspirował się m.in. wyglądem Toma Cruise'a, a w ciągu dwóch tygodni intensywnych treningów całkowicie zmienił sylwetkę.

Christian Bale przez cały siedmiotygodniowy okres zdjęciowy nie wychodził z roli – zawsze mówił z amerykańskim akcentem, nie kontaktował się z innymi aktorami poza kamerą i godzinami ćwiczył na siłowni, co tak zdezorientowało resztę obsady, że niektórzy uważali go za najgorszego aktora, jakiego widzieli.

Ponieważ amerykańskie firmy nie chciały być kojarzone z filmem, ekipa musiała szukać ubrań i kosmetyków u europejskich producentów. Marka Rolex zażądała zmiany kwestii z powieści „nie dotykaj Rolexa” na „nie dotykaj zegarka”, a Cerruti 1881 zabroniło Bale'owi noszenia ich ubrań w scenach mordów.

Zdjęcia w plenerze kręcono głównie w centrum Toronto, mimo protestów obrońców przed przemocą, którzy powołali się na fakt, że seryjny morderca Paul Bernardo posiadał egzemplarz powieści – z tego powodu scenę w biurze Batemana trzeba było kręcić w studio, a tytuł filmu usunięto z dziennych planów zdjęciowych i przepustek parkingowych.

Podczas kręcenia sceny mordu na Paulu Allenie Jared Leto celowo nie brał udziału w próbach, dzięki czemu jego szok, gdy Bale ruszył na niego z siekierą, był autentyczny. Krew sceniczna przypadkowo pokryła tylko połowę twarzy Bale'a, co Harron uznała za idealną metaforę jekyllowsko-hyde'owskiej natury Batemana.

Whitney Houston odmówiła zgody na użycie swojego wykonania „The Greatest Love of All”, więc w filmie zastąpiono ją aranżacją orkiestrową. Utwór „Hip to Be Square” zespołu Huey Lewis and the News pojawił się w filmie, ale musiał zostać usunięty z albumu soundtrackowego, co zmusiło wytwórnię Koch Records do wycofania około 100 tysięcy egzemplarzy płyty.

W jednej ze scen Patrick Bateman ogląda „Teksańską masakrę piłą mechaniczną” Tobe'a Hoopera.

Christian Bale i Willem Dafoe wcześniej w swoich karierach grali postać Jezusa Chrystusa – Bale w telewizyjnym filmie „Maria, matka Jezusa” (1999), a Dafoe w „Ostatnim kuszeniu Chrystusa” Martina Scorsese (1988).

Film zawiera drobne błędy historyczne: Patrick Bateman twierdzi, że album „Fore!” Huey Lewis and the News ukazał się w 1987 roku, choć naprawdę wydano go we wrześniu 1986 roku, a telefon przy łóżku Batemana to model firmy Bang & Olufsen, który pod koniec lat 80. jeszcze nie istniał.

Film zdobył kultowy status, szczególnie od lat 2010. w mediach społecznościowych i kulturze memów, mimo że na premierowych pokazach na festiwalu Sundance mocno podzielił publiczność i krytyków.