Richard Kelly napisał scenariusz w 28 dni w październiku 1998 roku - dokładnie tyle, ile trwają wydarzenia przedstawione w filmie. Pomysł zrodził się, gdy Kelly, świeżo po ukończeniu USC School of Cinematic Arts, postanowił napisać swój pierwszy pełnometrażowy scenariusz.
Inspiracją do sceny z silnikiem odrzutowym spadającym na dom była zasłyszana w dzieciństwie miejska legenda o kawałku lodu, który oderwał się od skrzydła samolotu i wpadł do pokoju chłopca, którego akurat tam nie było. Kelly rozważał nawet zastąpienie silnika kawałkiem lodu, ale ostatecznie tego nie zrobił.
Koncepcję podróży w czasie i wszechświatów równoległych Kelly oparł na lekturze książki Stephena Hawkinga „Krótka historia czasu”.
Postać Franka od początku miała być królikiem, choć Kelly nie był pewien, czy pomysł wziął się ze snu, czy z jego wieloletniej fascynacji powieścią „Watership Down” Richarda Adamsa.
W filmie znalazło się wiele wątków autobiograficznych Kelly'ego, m.in. jego własne doświadczenia z lunatykowaniem, sytuacja gdy o mało nie potrącił bezdomnego, spory z nauczycielami o program nauczania, a także prawdziwa mieszkanka jego rodzinnego Midlothian w Wirginii nazywana „Grandma Death”, która stała przy drodze i wciąż otwierała i zamykała swoją skrzynkę pocztową.
Rolę Donniego wcześniej zaproponowano Vince'owi Vaughnowi, który odmówił, uważając że jest za stary do tej roli, a Mark Wahlberg zgodził się grać tylko pod warunkiem, że Donnie będzie mówił z seplenieniem.
Jason Schwartzman najpierw zgodził się zagrać Donniego i to właśnie dzięki jego zaangażowaniu udało się pozyskać finansowanie, ale w lipcu 2000 roku wycofał się z powodu konfliktu terminów, co otworzyło drogę Jake'owi Gyllenhaalowi.
To Jake Gyllenhaal wpadł na pomysł, by rolę jego siostry Elizabeth zagrała jego prawdziwa siostra, Maggie Gyllenhaal.
Zdjęcia trwały dokładnie 28 dni latem 2000 roku, głównie w Long Beach w Kalifornii, a scenę spadania silnika na sypialnię Donniego nakręcono za jednym ujęciem, wykorzystując powietrzną wyrzutnię do wystrzelenia zawieszonej nad planem powłoki silnika kupionego za 10 000 dolarów.
Podczas zdjęć, mimo że ludzie mówili reżyserowi, że silniki odrzutowe nie odpadają od samolotów, w rzeczywistości w trakcie produkcji na plażę spadł fragment silnika wielkości zmywarki z Boeinga 747.
Richard Kelly schudł dziewięć kilogramów w trakcie napiętego, 28-dniowego harmonogramu zdjęciowego z powodu stresu i presji udowodnienia, że potrafi reżyserować.
Patrick Swayze specjalnie na potrzeby roli ufarbował włosy, a nagrania jego infomercyjnych klipów kręcono na jego własnym ranczu; ze względu na anamorficzny format zdjęć musiał czasem klękać, by zmieścić się w kadrze.
Utwór wykonywany przez grupę taneczną Sparkle Motion pierwotnie miał być podkładem do piosenki „West End Girls” Pet Shop Boys, ale ponieważ nie udało się uzyskać praw do niej, ostatecznie zastąpiono ją utworem „Notorious” Duran Duran.
Kultowa piosenka z zakończenia filmu, cover „Mad World” zespołu Tears for Fears w wykonaniu Gary'ego Julesa i Michaela Andrewsa, trafiła na szczyt brytyjskiej listy przebojów na trzy tygodnie i była brytyjskim hitem numer jeden na Boże Narodzenie 2003 roku.
Ponieważ reklamy filmu zawierały rozbijający się samolot, a premiera nastąpiła zaledwie sześć tygodni po zamachach z 11 września 2001 roku, film był ledwie reklamowany, co poważnie zaszkodziło jego wynikom kasowym - zarobił w pierwszym rozdaniu jedynie 517 375 dolarów.
W Polsce film nigdy nie miał premiery kinowej z powodu obaw związanych z sceną zniszczonego silnika odrzutowego kojarzoną z zamachem na World Trade Center - pierwszy raz pokazano go dopiero w telewizji w 2006 roku, a polska kinowa prapremiera odbyła się dopiero 9 stycznia 2026 roku.
Kino Pioneer Theatre w Nowym Jorku organizowało cotygodniowe pokazy filmu o północy, które trwały nieprzerwanie przez 28 kolejnych miesięcy po premierze na wideo.
