Star Trek

Leonard Nimoy początkowo nie zamierzał wrócić do roli Spocka z powodu niewypłaconych mu tantiem, więc postać ta została pominięta w scenariuszu. Reżyser Robert Wise wysłał Jeffreya Katzenberga do Nowego Jorku, który błagając na kolanach przekonał aktora do powrotu i wręczył mu czek rekompensujący stracone pieniądze.

Persis Khambatta, grająca nawigator Ilię, zgodziła się ogolić głowę na łyso do zdjęć, mimo że Gene Roddenberry uprzedzał ją o tym wymogu już przy castingu do wersji serialowej projektu.

Stephen Collins, odtwórca roli Willarda Deckera, był jedynym aktorem samodzielnie wybranym przez reżysera Roberta Wise'a spośród wielu młodych aktorów Hollywood, a jego atutem była całkowita nieznajomość serialu Star Trek.

James Doohan (Scotty) sam wymyślił brzmienie klingońskiego słownictwa użytego w filmie, które później lingwista Marc Okrand rozwinął w pełnoprawny język klingoński.

Projekt filmu przeszedł przez wiele odrzuconych wersji scenariusza, w tym prace pisarzy takich jak Ray Bradbury, Theodore Sturgeon i Harlan Ellison, zanim studio zdecydowało się zamiast filmu stworzyć nowy serial telewizyjny 'Star Trek: Phase II'.

Sukces kasowy 'Gwiezdnych wojen' i 'Bliskich spotkań trzeciego stopnia' przekonał wytwórnię Paramount do anulowania serialu 'Phase II' zaledwie dwa i pół tygodnia przed rozpoczęciem jego produkcji i powrotu do pomysłu na film kinowy.

Scenariusz filmu był przepisywany tak często, że na stronach oznaczano godzinę ostatniej rewizji, a dialogi zmieniano nawet do scen, które były już nakręcone.

Model statku Enterprise budowano przez 14 miesięcy za 150 000 dolarów, a jego konstrukcję wykonano z lekkich tworzyw sztucznych zamiast tradycyjnego włókna szklanego, uzyskując wagę 39 kg.

Model obcego statku V'Ger miał docelowo aż 21 metrów długości i budowano go od tyłu do przodu, tak by ekipy mogły kręcić ujęcia gotowych fragmentów, gdy kolejne części były jeszcze w produkcji.

Pomieszczenie maszynowni na planie miało w rzeczywistości tylko 12 metrów długości, ale dzięki perspektywie wymuszonej i użyciu niskorosłych statystów (o wzroście 90-150 cm) na ekranie wyglądało na setki metrów.

Ostateczny koszt produkcji filmu wzrósł z planowanych 15 milionów do około 44 milionów dolarów, a wpływy z box office wyniosły 139 milionów dolarów na całym świecie, co było poniżej oczekiwań studia.