Szopy w natarciu

To jest projekt, w którym Hayao Miyazaki i Toshio Suzuki zaproponowali stworzenie "filmu o енотach" i zaproszili reżysera Isao Takahaty. Takahata początkowo dążył do adaptacji "Opowieści o Heike", ale nigdy się to nie powiodło. Zamiast tego napisał oryginalny scenariusz będący wersjęą "Opowieści o Heike" z udziałem enótów.

To jest pierwsza oryginalna praca, w której Isao Takahata pełnił jednocześnie funkcje scenarzysty, głównego autora i reżysera, a także pierwsza dzieła oryginalnie zrealizowana przez reżysera innego niż Hayao Miyazaki w Studio Ghibli.

To jest pierwszy film pełnometrażowy wyprodukowany przez Studio Ghibli w jego nowej siedzibie w Koganei, a także pierwsza praca z użyciem CGI wewnątrz studia.

W scenie, w której enoty oglądają program kulinarny na znalezionym telewizorze, tylko materiał filmowy smażenia tempury został wyświetlony jako wideo o rzeczywistości. Ponieważ nie można było pokazać tego w atrakcyjny sposób za pomocą animacji, porzucono ten plan, a zamiast tego wykorzystano specjalnie sfilmowany materiał rzeczywisty przy współudziale restauracji "Kappo Sushi Funawa" w Musashino, co stanowi jedyną scenę z rzeczywistym wstawką w pełnometrażowych filmach Ghibli.

W scenie operacji demonów cztery postacie Ghibli - duży Totoro z "Totoro", Kiki z "Dostarczającej Czarownicy", Taeko Okashima z "Wspominając", Porco Rosso z "Szkarłatnego Prosiaka" - pojawiają się jako ukryte postacie, które przechodzą przez ekran przez krótką chwilę.

Mange-ka Shigeru Sugiura, dramaturg Hisashi Inoue i Shigeru Mizuki są wypisani jako dodatkowi członkowie zespołu, a projekty enótów i demonów oraz części fabuły opierają się na ich dziełach. Postać modelowana na Shigeru Mizuki pojawia się również jako narrator w filmie.

Tytułowe słowo "Ponpoko" pochodzi od słowa reprezentującego dźwięk uderzania enota w brzuch, wywodzącego się z wiersza Ujo Noguchi opublikowanego w 1919 roku, któremu dodano melodię w 1925 roku i rozpowszechnionego jako piosenka dla dzieci.

Film zajął pierwsze miejsce w przychodach z dystrybucji japońskich filmów w 1994 roku, wygrał nagrodę dla Filmów Animacyjnych na 49. Konkursie Filmów Mainichi oraz Nagrodę Wielkiego Jury Międzynarodowego Festiwalu Animacji w Annecy (1995), a także został wybrany jako japoński reprezentant do 67. Akademii Umiejętności za Film Obcy (choć nie udało mu się zostać nominowanym).