Rodzinka Yamadów

Film jest oryginalną historią zbudowaną z połączonych czterokadrowych (yonkoma) odcinków komiksu Hisaichiego Ishiiego, a nie ciągłą adaptacją fabuły. Reżyser Isao Takahata zainteresował się materiałem, szukając tematu o rodzinie, co zapoczątkowało prace nad filmem pełnometrażowym.

Pierwotnie film miał nosić tytuł „Tonari no Yamada-kun”, ale ze względów przesądnych (tytuły filmów Takahaty miały zawierać znak „ho”) na siłę dodano do niego słowo „Hōhokekyo”. Autor komiksu Hisaichi Ishii zgodził się na zmianę tytułu poprzez odcinek serii „Nonoko-chan” w Asahi Shimbun, zanim ekranizacja została publicznie ogłoszona.

To pierwszy film Studia Ghibli zrealizowany całkowicie techniką cyfrową, bez użycia tradycyjnych cel (seru-ga). Wcześniej przy „Princess Mononoke” prace cyfrowe zlecano firmom zewnętrznym, natomiast tutaj wykonano je w pełni wewnętrznie w studiu.

Aby uzyskać efekt ręcznie malowanej, akwarelowej kreski przy zastosowaniu cyfrowego kolorowania, zgodnie z życzeniem Takahaty, potrzebne było aż trzy razy więcej rysunków niż zwykle – do jednej klatki trzeba było wykonać trzy warstwy (kontur, kolorowanie, linia do maskowania), co dało łącznie około 170 tysięcy rysunków i znacznie zwiększyło koszty produkcji.

Film jako pierwszy w Studiu Ghibli wykorzystał cyfrowy system dźwięku kinowego DTS Digital Sound, obok Dolby Digital – od tego czasu w kinowych produkcjach Ghibli stale stosowane są te dwa formaty audio.

Mimo słabych wyników box office w Japonii (dochody z dystrybucji znacznie poniżej celu), film zyskał wysokie uznanie za granicą i jako jedyny film Studia Ghibli został włączony do stałej kolekcji Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku.

Amerykański scenarzysta Michael Arndt przyznał, że bez tego filmu nie powstałyby takie produkcje jak nagrodzony Oscarem „Little Miss Sunshine” ani „Toy Story 3” studia Pixar.

Prezes Nippon Television Seiichiro Ujiie tak polubił ten film, że mimo poniesionych strat finansowych zażądał od Studia Ghibli kolejnego filmu w reżyserii Takahaty – co doprowadziło ostatecznie do powstania „Opowieści o księżniczce Kaguya”.