Ostatni dom po lewej

Wes Craven, reżyser i scenarzysta oryginału z 1972 roku, zgodził się na remake między innymi ze względu na budżet – podczas kręcenia oryginału brakowało mu funduszy, by nakręcić wszystkie sceny, które chciał opowiedzieć.

Pierwotny scenariusz Adama Alleki przenosił akcję do Kalifornii i wprowadzał w trzecim akcie elementy nadprzyrodzone, co skłoniło studio do jego odrzucenia i zatrudnienia Carla Ellswortha do przepisania tekstu.

Carl Ellsworth, który wcześniej współpracował z Cravenem przy filmie Red Eye, nigdy wcześniej nie widział oryginału z 1972 roku i uznał go za trudny do oglądania ze względu na jego brutalność.

W nowej wersji scenarzysta zdecydował się zachować przy życiu postać Mari, podczas gdy w oryginale z 1972 roku dziewczyna ginie – miało to zwiększyć napięcie, tworząc dla rodziców presję czasu, by zdążyć zawieźć córkę do szpitala.

Reżyser Dennis Iliadis przesłuchał dziesiątki aktorów do roli Krug, zanim wybrał Garreta Dillahunta, ponieważ inni kandydaci grali postać jako typowego czarnego charakteru, czego chciał uniknąć.

Garret Dillahunt inspirował się postacią Andrew Cunanana, zabójcy Gianniego Versace, budując swoją interpretację brutalności i irracjonalnej wściekłości Krug.

Aktorka Riki Lindhome, przesłuchiwana do roli Sadie, w grudniu 2007 roku nie znała jeszcze oryginalnego filmu Cravena i musiała go obejrzeć przed powtórnym castingiem w styczniu.

Przed rozpoczęciem zdjęć aktorzy przechodzili specjalne przygotowania: Dillahunt, Lindhome i Aaron Paul brali lekcje strzelania z broni palnej, a Sara Paxton codziennie rano trenowała pływanie, by wiarygodnie zagrać doświadczoną pływaczkę.

Producenci zatrudnili technika medycznego, który na podstawie swojego doświadczenia z obserwowania śmierci ludzi doradzał aktorom, jak realistycznie reagować na postrzały czy pchnięcia nożem.

Po trudnych emocjonalnie scenach przemocy producenci wysłali aktorki Riki Lindhome, Sarę Paxton i Marthę MacIsaac na weekend do spa, by pomóc im zregenerować się psychicznie.

Amerykańska komisja MPAA zażądała skrócenia kilku scen, w tym sceny gwałtu, która w pierwotnym montażu była o co najmniej minutę dłuższa, aby film mógł otrzymać kategorię R.

Film odniósł sukces kasowy, zarabiając około 46 milionów dolarów przy budżecie 15 milionów dolarów, mimo mieszanych recenzji krytyków porównujących go niekorzystnie do oryginału z 1972 roku.

Na zakończenie filmu wybrano utwór 'Dirge' zespołu Death in Vegas, ponieważ reżyser Dennis Iliadis szukał piosenki jednocześnie ironicznej i niewinnej, podkreślającej, że życie rodziny bohaterów już nigdy nie będzie takie samo.